دنیا مکانی گسترده است که ما مانند کودکانی که راه رفتن را یاد می گیرند ، می لنگیم. جهان موزاییکی درخشان است که ما می بینیم مانند کودکان برای دیدن آن ، جایی که چشمهای تار و کوچک ما با حرص تلاش می کنند تا آنجا که می توانند نور و عشق و رنگ و جزئیات را به خود اختصاص دهند.
هنگامی که باد درختان را لب می زند ، وقتی دریا ساحل را لیس می زند ، وقتی حیوانات در زمین فرو می روند و مردم به ستارگان دلسوز نگاه می کنند ، جهان یک زمزمه منعکس است. وقتی مردم به شهرها می روند یا در جنگل های خیره کننده نفوذ می کنند ، وقتی غرقاب ها ابرهای بارانی را بر فراز دشت ها شلیک می کنند و امواج اقیانوس را شلیک می کنند ، جهان غرغر است.
به چه حقی ما می توانیم دهان ناامید خود را به کوه یا صحرا ببریم؟ آیا می خواهیم طعم سنگ و ماسه را بچشیم یا انتظار داریم شعرهای غیرممکن از فضا و سکوت بسازیم؟ وسعت حداقل به ما یادآوری می کند که چقدر کوچک هستیم و چقدر هنوز درک نمی کنیم. ما در کیهان فقط یک نوزاد هستیم ، همه خواهران و برادران در مهد کودک با هم هستند. بهتر بود یاد بگیریم که قبل از اینکه ما را بیرون بگذارند خوب بازی کنیم ..... و ما می خواهیم بیرون برویم ، مگر نه؟ ..... به تاریکی پذیرای زمزمه دور.
