«آنها خیلی خوشبخت به نظر میرسند. شرط میبندم هرگز باهم دعوا نمیکنند. چرا زندگی من مثل آنها نیست…» مطمئنا همه ما وقتی در صفحات رسانههای اجتماعی عکسهای دوستان و همکاران و حتی غریبهها را میبینیم، این جملات را به خودمان میگوییم و آرزو میکنیم ایکاش میتوانستیم حتی برای لحظهای هم که شده جای آنها باشیم. ساعتها در میان عکسهایشان میگردیم و به تصمیماتی فکر میکنیم که ما را به شرایط فعلیمان رساندهاند. حتی گاهی گمان میکنیم تقصیر ماست که زندگیِ آنها آنقدر «عالی» به نظر میرسد و زندگی ما «بد».
روانشناسان این حالت را تلۀ مقایسه اجتماعی مینامند. شکی نیست که ظهور رسانههای اجتماعی این تله را خیلی بزرگتر و رهایی از آن را دشوارتر کرده است. بسته به اینکه با چند نفر در رسانههای اجتماعی ارتباط دارید و اینکه هر چند وقت یک بار عکسهایشان را پست میکنند، هر روز با دنیایی از چهرههای خندان و لحظاتی روبهرو هستید که عمدا با این هدف طراحی شدهاند که شاد و خوشبخت و مثبت و پربازده بودنِ مردم را نشان دهند؛ اما در واقع آن لحظهها به این دلیل انتخاب شدهاند که آشفتگی و پریشانیِ زندگیِ هرروزۀ افراد را پنهان کنند.
بهبیان ساده، آن لحظات ممکن است واقعی باشند، اما نشاندهنده این نیستند که واقعاً در آن لحظه، در زندگیِ فرد چه اتفاقی در حال رویدادن است. احساس فشاری که از مقایسه زندگی دیگران با خودتان تجربه میکنید ممکن است بهشدت زندگیتان را مختل کند و از نظر احساسی و جسمی و روحی برایتان مخرب باشد. بعضی از پژوهشها نشان میدهند که مقایسه کردن خودتان با کسی که تصور میکنید زندگی بهتری دارد و موفقتر است باعث میشود افراد بیشتری را پیدا کنید که از شما خوشبختتر و موفقترند. در واقع، تصور ذهنیتان برای مقایسه کردن خودتان با دیگران سبب میشود مدام متوجه ضعفها و ایرادهای خودتان بشوید.