Team-up
؛ فراتر از یک استخدام ساده
سلام به همه ،
می‌خوام یکی از ارزشمندترین و البته پرچالش‌ترین تجربه‌های چند ماه گذشته‌ام رو باهاتون به اشتراک بگذارم. به جرئت می‌تونم بگم بخش عمده‌ای از زمان و انرژی من توی این مدت، صرفِ تشکیل و توسعه تیم (Team-up) شد.
وقتی می‌گم تیم، منظورم یک تیم ۱۱ نفره‌ست که برای ساختنش، بالای ۹۰۰ رزومه رو بررسی کردم و حدود ۸۰ مصاحبه حضوری و آنلاین داشتم. توی این مسیر، آدم‌های زیادی رو دیدم؛ بعضی‌ها موندگار شدن و ستون‌های تیم شدن، و بعضی‌ها هم خیلی زود مسیرمون جدا شد.
اما بزرگترین درسی که گرفتم این بود: تخصص، شرطِ لازم برای وروده، اما شرطِ کافی برای موندن نیست.
در نهایت، چیزی که تیم رو سرپا نگه می‌داره «اخلاق، ادب و شخصیت» آدم‌هاست. این‌که چقدر با فرهنگ تیم مچ (Match) هستند و چقدر می‌تونن توی سختی‌ها کنار بقیه بمونن.
تشکیل تیم، دقیقاً مثل بستن یه تیم فوتباله. نمی‌تونی فقط ستاره بخری؛ باید ترکیب بسازی:
- به اون آدم شیطون و پرانرژی نیاز داری که اتمسفر تیم رو زنده نگه داره.
- به یکی دو نفر سینیور و باتجربه نیاز داری که وقتی لودِ کار بالاست و فشار روی همه زیاده، مثل یه لنگر، آرامشِ تیم باشن.
- به متخصصِ فنیِ قوی نیاز داری که کارها رو جلو ببره و به جونیورِ مستعد و تشنه یادگیری که آینده‌ساز باشه.
البته که همیشه همه‌چیز طبق برنامه پیش نمیره. چالش‌های زیادی داشتم؛ از آدم‌های فوق‌العاده‌ای که پیدا کردم ولی بودجه سازمان اجازه‌ی همکاری نداد، تا افرادی که در مراحل نهایی جذب، به خاطر فرآیندهای اداری رد شدن. فهمیدم که «محدودیت»، بخشی جدانشدنی از دنیای مدیریته و هنرِ ما، ساختن بهترین خروجی با همین منابعِ در دسترسه.
مدیریتِ روابطِ بین آدم‌ها، دنیای پیچیده‌ایه. یاد گرفتم که ، باید در دو جبهه بجنگم:
۱. برای بچه‌های تیمم بجنگم تا از سازمان براشون امتیاز بگیرم و هوای کارشون رو داشته باشم.
۲. برای سازمان بجنگم تا بچه‌ها بهترینِ خودشون رو ارائه بدن.
تیم‌سازی، یک پروژه نیست؛ یک فرآیندِ زنده و پایان‌ناپذیره.
شما توی تجربه‌های Team-up خودتون، چه فاکتوری رو به عنوان «خط قرمز» برای انتخابِ هم‌تیمی‌هاتون می‌دونید؟
پی نوشت: زحمت عکس رو هوش مصنوعی کشیده
