ویرگول
ورودثبت نام
سمیرا . ی
سمیرا . ی«در نبرد با اشیاء، برای رسیدن به صلح. مستندنگاریِ زنی در آستانه پنجاه‌سالگی که تصمیم گرفته به جایِ ساختن با «ناگزیرها»، صندلیِ خودش را طراحی کند. اینجا روایتِ خروج از تعلیق است.»
سمیرا . ی
سمیرا . ی
خواندن ۵ دقیقه·۱ ماه پیش

از یک ماگ قورباغه‌ای تا کشف ارتباط عاطفی با محصول

# چطور ممکن است عاشق یک ماگ شویم؟

ماگ قورباغه ‌ای من (طراحی و تولید گالری یارا ، نیلوفر فرخی)
ماگ قورباغه ‌ای من (طراحی و تولید گالری یارا ، نیلوفر فرخی)

همیشه برایم عجیب بود وقتی کسی می‌گفت: «من عاشق استفاده از این محصولم» یا «بدون این وسیله حس خوبی ندارم.» حتی برایم سؤال بود که اگر آن محصول خراب شود یا صاحبش مجبور شود آن را با چیز دیگری جایگزین کند، چرا دل‌کندن از آن باید سخت باشد؟ مگر نه اینکه می‌توان وسیله‌ی دیگری خرید که همان کار را انجام دهد؟

تا اینکه یک روز، هنگام گشت‌وگذار در یک گالری، ماگی توجهم را جلب کرد؛ ماگی با یک قورباغه‌ی فیروزه‌ای. مثل همیشه مشغول دیدن و انتخاب بودم، اما این بار نتوانستم در برابرش مقاومت کنم. خریدمش و بی‌آنکه بدانم قرار است چه اتفاقی بیفتد، ماجرای من و ماگ قورباغه آغاز شد.

## اولین چای؛ شروع یک ارتباط

جرقه‌ی اصلی زمانی زده شد که برای اولین بار چای را در ماگ ریختم.

وقتی ماگ را زیر قوری نگه داشته بودم، انحنای دسته و تناسب آن با دستم توجهم را جلب کرد. دسته به‌خوبی در دستم می‌نشست؛ انگار فرم آن با دست من هماهنگ بود. این فقط یک ویژگی ظاهری نبود؛ چیزی بود که هنگام استفاده، با بدنم تجربه‌اش می‌کردم.

بعد نگاهم به رنگ چای افتاد؛ رنگ عقیق‌مانند آن در کنار لعاب فیروزه‌ای لبه‌ی ماگ و سفیدی گرم بدنه، ترکیب دل‌نشینی ساخته بود. این تضاد رنگی برایم یادآور آرامشی آشنا و ایرانی بود.

و آن قورباغه‌ی فیروزه‌ای!

انگار خودش هم در حال استراحت بود؛ قورباغه‌ای که در ذهن من به تصویری از خودم در کنار برکه‌ای آرام تبدیل شد. شاید اگر کس دیگری به آن نگاه می‌کرد، چنین برداشتی نداشت، اما برای من این تصویر معنای خودش را پیدا کرده بود.

فرم پیاله‌مانند ماگ هم ناخودآگاه مرا به گرفتن و در آغوش کشیدنش دعوت می‌کرد. دست‌هایم دور بدنه‌ی آن قرار می‌گرفتند و گرمای دل‌پذیر چای را احساس می‌کردم.

ماجرا به همین‌جا ختم نشد.

## وقتی یک محصول را با تمام حواس‌مان تجربه می‌کنیم

ماگ را به لب‌هایم نزدیک کردم. دهانه‌ی نسبتاً بزرگ آن باعث می‌شد بخار گرم چای روی صورتم پخش شود. لبه‌ی صاف و نرم ماگ هم تماس خوشایندی با لب‌هایم داشت. با اولین جرعه، متوجه شدم که تجربه‌ی استفاده از یک محصول چقدر می‌تواند فراتر از ظاهر آن باشد.

رنگ را دیده بودم، فرم را با دستم لمس کرده بودم، وزن ماگ را هنگام برداشتنش احساس کرده بودم، گرمای چای را میان دست‌هایم داشتم و نرمی لبه‌ی آن را روی لب‌هایم تجربه کرده بودم.

همه‌ی این عناصر در کنار هم، تجربه‌ای ساخته بودند که از جمع ساده‌ی ویژگی‌های محصول بیشتر بود.

آن لحظه، برای اولین بار پاسخ پرسشی را که مدت‌ها در ذهنم داشتم، با تمام وجودم احساس کردم: چطور ممکن است کسی به یک محصول دلبسته شود؟

شاید چون محصول دیگر فقط چیزی نیست که از آن استفاده می‌کنیم؛ گاهی به بخشی از یک تجربه‌ی خوشایند تبدیل می‌شود. تجربه‌ای که با حس‌های ما، خاطراتمان و حتی تصویری که در یک لحظه از خودمان داریم، گره می‌خورد.

## آیا زیبایی به‌تنهایی کافی است؟

به‌عنوان دانشجوی طراحی صنعتی، می‌توانستم ماگ را از نظر فرم، رنگ، بافت، جنس، وزن و ارگونومی بررسی کنم. می‌توانستم درباره‌ی هماهنگی اجزای آن و تأثیر ویژگی‌های بصری‌اش بر ادراک کاربر حرف بزنم.

اما تجربه‌ی شخصی‌ام یک سؤال مهم‌تر برایم ایجاد کرد: اگر ماگ فقط زیبا بود، آیا باز هم همین احساس را به آن پیدا می‌کردم؟

تصور کردم ماگ دقیقاً همین ظاهر را داشت؛ همان قورباغه‌ی فیروزه‌ای، همان ترکیب رنگ و همان فرم دل‌نشین، اما دسته‌اش در دستم ناراحت بود و نوشیدن چای با آن لذت‌بخش نبود.

پاسخم روشن بود: ابداً!

این پاسخ برایم مهم بود. من ابتدا با ظاهر ماگ جذب آن شده بودم، اما زیبایی به‌تنهایی نمی‌توانست تجربه‌ای را که هنگام استفاده داشتم توضیح دهد. اگر محصول در تماس با بدنم ناراحت‌کننده بود، احتمالاً آن لذت و آرامش اولیه شکل نمی‌گرفت؛ دست‌کم نه به همان کیفیت.

البته ارگونومی به‌تنهایی هم نمی‌توانست تمام ماجرا را توضیح دهد. یک ماگ می‌تواند کاملاً خوش‌دست و کاربردی باشد، اما هیچ احساس خاصی در من ایجاد نکند. چیزی که تجربه‌ی من را متفاوت کرده بود، کنار هم قرار گرفتن ویژگی‌های عملکردی و حسی محصول با معنایی بود که خودم به آن می‌دادم.

## محصول چه چیزی دارد و ما چه چیزی به آن اضافه می‌کنیم؟

حالا بهتر می‌فهمم که ارتباط عاطفی با محصول از یک مسیر واحد شکل نمی‌گیرد.

محصول ویژگی‌های خودش را دارد: فرم، رنگ، جنس، وزن، کیفیت ساخت و نحوه‌ی تعامل با بدن. این ویژگی‌ها می‌توانند تجربه‌ی استفاده را دل‌پذیر یا ناخوشایند کنند.

از طرف دیگر، ما هم با تجربه‌ها، خاطرات، احساسات و تداعی‌های شخصی‌مان به سراغ محصول می‌رویم. ممکن است قورباغه‌ی روی ماگ برای من تصویری از آرامش باشد، اما برای فرد دیگری فقط یک نقش بامزه باشد. حتی ممکن است در روز دیگری، خودم را شبیه چیز دیگری ببینم و معنای متفاوتی از همان تصویر دریافت کنم.

پس معنای محصول همیشه چیزی ثابت و از پیش تعیین‌شده نیست. بخشی از آن در تعامل میان محصول و کاربر شکل می‌گیرد.

شاید به همین دلیل است که دو نفر می‌توانند از یک محصول یکسان استفاده کنند، اما یکی به آن دلبسته شود و دیگری پس از مدتی آن را کنار بگذارد.

## از یک ماگ تا یک پرسش در طراحی صنعتی

هنوز نمی‌دانم اگر روزی ماگ قورباغه‌ام بشکند، دقیقاً چه احساسی خواهم داشت. اما حالا بهتر می‌فهمم چرا ممکن است جایگزین کردن یک محصول برای کسی آسان نباشد.

شاید محصول جایگزین بتواند همان عملکرد را داشته باشد، اما لزوماً همان تجربه را تکرار نمی‌کند. فرم دسته، حس تماس با بدنه، رنگ لعاب یا حتی تصویری که هنگام استفاده در ذهنمان شکل می‌گیرد، ممکن است در محصول دیگری وجود نداشته باشد.

برای من، ماگ قورباغه فقط ظرفی برای نوشیدن چای نیست؛ محصولی است که زیبایی، راحتی و یک معنای شخصی را در یک تجربه‌ی روزمره کنار هم قرار داده است.

و شاید مهم‌ترین کشف من همین باشد: ما همیشه عاشق یک شیء نمی‌شویم؛ گاهی عاشق احساسی می‌شویم که آن شیء، با ویژگی‌های خودش و در تعامل با دنیای درونی ما، امکان تجربه‌کردنش را فراهم می‌کند.

حالا اگر کسی بگوید عاشق استفاده از یک محصول است، دیگر برایم عجیب نیست. شاید کافی باشد یک با

ر، مثل من، چای را در ماگی بریزد که قرار است چیزی فراتر از یک ماگ باشد.

طراحی صنعتیتجربه کاربریطراحی محصولطراحی احساسیارگونومی
۰
۰
سمیرا . ی
سمیرا . ی
«در نبرد با اشیاء، برای رسیدن به صلح. مستندنگاریِ زنی در آستانه پنجاه‌سالگی که تصمیم گرفته به جایِ ساختن با «ناگزیرها»، صندلیِ خودش را طراحی کند. اینجا روایتِ خروج از تعلیق است.»
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید