
هر روز همین بود؛
همین اتوبوس، همین آهنگ بیکلام، همین شیشهٔ سردی که پیشانیام را به آن تکیه میدادم.
پاییز با تمام سنگینیاش روی شهر افتاده بود و اولین قطرههای باران، مثل بغضی که از چشمهایم چکه میکرد، روی شیشه میلغزید.
چشمهایم را بستم.
پارک لاله دوباره زنده شد؛ همان روزهای اول نامزدیمان. مهشید قدم به قدم کنارم میآمد و از آرزوهای سادهاش میگفت؛ از عروسی کوچک و بیتشریفاتی که دوست داشت، از زندگیای که فقط «کنار من» معنای خوشبختی میداد.
چقدر آرام بود…
چقدر امید داشت…
صدای خندهٔ چند دانشجو از ته اتوبوس بلند بود. مردی با دوستش حرف میزد.
زندگی برای همه جریان داشت؛ جز برای من.
برای من، زمان ایستاده بود.
اشکهایم بیصدا میریختند؛ آنقدر که دیگر نمیدانستم باران روی گونههایم میلغزد یا گریهٔ من.
ایستگاه نزدیک خانه که رسید، پیاده شدم. باران شدت گرفته بود. خوشم میآمد؛ باران گریه را پنهان میکرد.
جلوی خانه نفس عمیقی کشیدم. نباید مادرم میفهمید.
در را باز کردم؛ ساکت بود. رفتم روی کاناپه افتادم. قاب عکس مهشید را گرفتم، مثل کسی که آخرین تکهٔ روحش را در دست گرفته باشد.
چقدر دلتنگش بودم…
چقدر از سرنوشت بیزار بودم…
ای کاش سرطان، دستهایش را از زندگی ما کوتاه میکرد…
ای کاش مهشید هنوز کنارم بود.
(بسیار سپاسگزار خواهم شد اگر دوستان عزیز با محبت و لطف همیشگیشان، نظرات و پیشنهادهای ارزشمند خود را درباره این داستان با بنده در میان بگذارند. بیشک دیدگاههای شما میتواند راهگشا و انگیزهبخش باشد)🙏🏻