
مردی با عجله وارد اورژانس بیمارستان شد.
همهجا همهمه بود. مرد مستأصل، به تابلوها نگاه میکرد.
مردی لاغراندام، که تاسیِ سرش را با رساندن موهای کنار شقیقهها به هم میخواست پنهان کند، اما زیر نور مهتابی، تاسی سرش کاملاً نمایان بود. کاپشن سبزرنگی بر تن داشت که هیچ سنخیتی با شلوار سرمهایاش نداشت، مخصوصاً که کاپشن برایش زار میزد.
دستش را روی گلویش گذاشته بود و هاجوواج فقط اطراف را نگاه میکرد.
پرستاری از کنارش گذشت، عرق پیشانیاش را پاک کرد و برگشت گفت:
ـ ببخشید، پذیرش کجاست؟
ـ انتهای راهرو.
وارد راهرو شد. در انتهای آن، تابلوی «پذیرش» را دید.
صف طولانی بود. صدای گریهی بچهها و شلوغی زیاد، مرد را کلافه کرده بود. مدام به ساعت دیواری نگاه میکرد و عرق پیشانیاش را پاک میکرد. صف به کندی پیش میرفت و او همچنان گلویش را میمالید.
بالاخره به جلوی پذیرش رسید.
خانمی با مقنعهی مشکی، خسته، جدی و عصبانی گفت:
ـ دفترچه؟ مشکلتون چیه؟
مرد دولا شد، سرش را به شیشهی پذیرش نزدیک کرد و خیلی آرام گفت:
ـ تیغ ماهی…
زن گفت:
ـ چی گفتین؟ بلندتر بگین.
مرد گلویش را صاف کرد و بلندتر گفت:
ـ تیغ ماهی!
زن گفت:
ـ اول برید اتاق ۱۴، معاینه بشین. شاید جراحی لازم باشه.
عرق سردی تمام وجودش را گرفت. با سراسیمگی چشم گرداند تا اتاق ۱۴ را پیدا کند. اتاق را دید، در زد و وارد شد. چند نفر نشسته بودند و خانمی پشت میز بود.
ـ ببخشید، به من گفتن بیام اینجا.
زن گفت:
ـ شما هم مشکل تیغ ماهی دارین؟
عرق روی پیشانیاش را پاک کرد.
ـ بله…
همهی نگاهها به سمتش برگشت و نگاه دیگران آزارش میداد.
زن پرسید:
ـ چه ماهی بوده؟
با لکنت گفت:
ـ ماهی غزلآلا…
زن تعجب کرد، ولی چیزی نگفت. چند نفر با خندهی ملیحی به او نگاه کردند.
زن گفت:
ـ بفرمایید بشینید. دکتر الان میاد. فقط اسمتون؟
ـ مجید قربانی.
صندلی خالی کنار مرد مسنی پیدا کرد، نشست و نفسی کشید.
مرد مسن گفت:
ـ پسرم، نون خوردی؟
مجید با تعجب گفت:
ـ چی؟
مرد ادامه داد:
ـ اگه نون میخوردی، شاید تیغ رد میشد!
مجید حوصلهی صحبتهای او را نداشت. سرش را به پشتی صندلی تکیه داد و فقط با حرکت سر جواب میداد.
در دلش غوغا بود. با خودش غر میزد:
«چقدر به مهین گفتم ماهی نمیخورم… چقدر احتیاط کردم… ولی چرا اینجوری شد؟»
هر از گاهی آب دهانش را قورت میداد، شاید تیغ رد شده باشد، اما بیفایده بود؛ هنوز چیزی در گلو حس میکرد.
دکتر قدکوتاه و چاقی با ریش پروفسوری وارد اتاق شد.
زن منشی کنار او اسم بیماران را میخواند و توضیح میداد.
مجید چند نفر فاصله داشت و با دقت حرکات دکتر را نگاه میکرد.
دکتر به اولین بیمار گفت:
ـ دهانتون رو باز کنید.
با چراغ قوه بررسی کرد و گفت:
ـ اتاق عمل، جای بدی گیر کرده.
مجید دیگر خودش را باخته بود. با خودش مدام فکر میکرد:
«نکنه جراحی بخواد؟ پولش رو از کجا بیارم؟ سر کار چی بگم؟»
در همین افکار بود که دکتر زد به شانهاش:
ـ آقا، دهنتون رو باز کنید.
مجید دهانش را مثل تمساحی که میخواهد شکارش را ببلعد، باز کرد.
دکتر گفت:
ـ تکون نخورید، تیغ اون قسمته.
به منشی اشاره کرد:
ـ پنس!
مجید آنقدر خوشحال بود که اگر دکتر تا صبح میگفت «دهانت رو باز نگه دار»، باز نگه میداشت.
دکتر پنس را داخل برد. احساس خفگی به مجید دست داد، ولی با چشمانی خیس، تحمل کرد.
لحظهای بعد، دکتر تیغ را بیرون آورد.
مجید از خوشحالی از جا بلند شد. منشی قبضی نوشت و گفت:
ـ برید صندوق.
مجید با خوشحالی هرچه تمامتر به سمت صندوق رفت. قبض را داد.
مرد پشت شیشه گفت:
ـ شماره بیمهتون؟
مجید دفترچه را داد.
مرد گفت:
ـ قبلاً پرونده داشتید؟
مجید گفت:
ـ بله.
مرد نگاهی کرد و گفت:
ـ خب، این سومین باره که تیغ ماهی تو گلوتون گیر میکنه…