بالاخره نوبت من رسید. آن‌قدر پمپ‌بنزین شلوغ بود که از ساعت دو بعدازظهر در صف ایستاده بودم. گرمای خفه‌کننده‌ی مرداد، آدم را کلافه می‌کرد. نمی‌دانم چرا، اما هر وقت ماشینی برای بنزین زدن جلوی جایگاه می‌ایستد، انگار عقربه‌های ساعت هم از حرکت می‌ایستند. شاید فقط من این حس را دارم، شاید هم همه همین‌طور باشند.
از ماشین پیاده شدم. کارت سوخت را داخل دستگاه گذاشتم، رمز را وارد کردم؛ ۲۰۴۰. نازل را برداشتم و شروع به سوخت‌گیری کردم. هوا دم‌کرده بود و نازل هر چند لیتر یک‌بار قفل می‌کرد. کلافه شده بودم. زیر لب غر زدم:
«چه مرگته؟ کار کن دیگه…»
ناگهان صدایی آرام و دلنشین رشته‌ی افکارم را پاره کرد.
ـ «باید با آرامش بنزین بزنید. اگر عجله کنید، نازل قفل می‌کنه.»
سرم را بالا آوردم.
لبخندی ملایم روی لب‌هایش نشسته بود. موهای بلند و مشکی‌اش روی شانه‌هایش ریخته بود. مانتوی طوسی روشن و شلوار مشکی ساده‌ای پوشیده بود؛ ظاهری آراسته و معمولی، مثل هر کسی که برای بنزین زدن آمده باشد. اما چیزی که بیشتر از ظاهرش به چشم می‌آمد، آرامش و مهربانی نگاهش بود؛ انگار گرمای خفه‌کننده‌ی مرداد هیچ اثری روی او نداشت.
آن‌قدر محو نگاهش شده بودم که دوباره صدایش را شنیدم.
ـ «آقا… آقا، بنزین!»
به خودم آمدم. بنزین از باک سرریز شده بود و روی زمین می‌ریخت.
مسئول جایگاه که همان لحظه با چند نفر بر سر کارت سوخت بحث می‌کرد، برگشت، نگاهی به من انداخت و با خنده گفت:
ـ «داداش، کاش نگاهت فقط به بنزین زدن بود!»
از خجالت صورتم داغ شد. اما حقیقت این بود که اصلاً قصد نگاه هیز یا بی‌ادبانه‌ای نداشتم. فقط احساس عجیبی داشتم؛ انگار قبلاً جایی دیده بودمش، انگار آن نگاه برایم آشنا بود.
درب باک را بستم و اطراف را نگاه کردم. او هم کارش تمام شده بود و سوار ماشینش شد. آرام از کنارم گذشت؛ فقط برای یک لحظه نگاهمان دوباره به هم گره خورد و بعد رفت.
چند ثانیه همان‌جا ایستادم و رفتنش را تماشا کردم تا وقتی که میان شلوغی خیابان گم شد.
سوار ماشین شدم، کولر را روشن کردم و راه افتادم؛ اما نمی‌دانم چرا، با وجود سرمای کولر، حس می‌کردم هوا از چند دقیقه‌ی قبل هم گرم‌تر شده است…
