مثل هر روز از خواب بیدار شدم تا به سرِ کار بروم، اما همان لحظه اول حس کردم چیزی سر جایش نیست. انگار ذهنم هنوز در خواب مانده بود؛ خوابی که دیشب دیده بودم و حالا مثل سایه‌ای روی روزم افتاده بود.
لباس‌هایم را پوشیدم. ساعت ۷:۳۰ بود. دیر شده بود.
در راه، همه چیز عادی به نظر می‌رسید، اما برای من نه. احساس می‌کردم این مسیر را قبلاً هم آمده‌ام؛ حتی صداها و چهره‌ها برایم آشنا بودند، بیش از حد آشنا.
موتوری از کنارم رد شد و گفت:
ـ کجایی یارو؟ حواست کجاست؟
به خودم آمدم، اما حس سنگینی رهایم نکرد.
در صف اتوبوس ایستاده بودم. به آدم‌ها نگاه می‌کردم. همه چیز تکراری بود، انگار صحنه‌ای بود که قبلاً دیده بودم.
چشمم افتاد به زنی با روسری قرمز.
نمی‌دانم چرا، اما نگاهش در ذهنم گیر کرد.
با خودم گفتم: «اگر تلفنش زنگ بخورد و همان واکنش را نشان بدهد… یعنی این قبلاً اتفاق افتاده.»
چند لحظه بعد، تلفنش زنگ خورد.
همان لبخند. همان مکث. همان صدا.
قلبم سنگین شد.
اما فوراً به خودم گفتم: «تصادفه… باید باشه…»
اتوبوس شلوغ بود. با سختی سوار شدم. راننده بی‌حوصله سیگار می‌کشید و انگار هیچ چیز برایش مهم نبود.
نشستم و از پشت شیشه بیرون را نگاه کردم، اما دیگر مطمئن نبودم من دارم نگاه می‌کنم یا فقط چیزی را به یاد می‌آورم.
باز هم او را دیدم. زن با روسری قرمز.
این بار نگاهش برای لحظه‌ای با من تلاقی کرد… و سریع رد شد
به ایستگاه تجریش رسیدم. هوا سرد بود. بوی باقالی و لبو در فضا پیچیده بود، اما اشتهایی نداشتم.
برای چند ثانیه ایستادم.
حس عجیبی داشتم؛ انگار اگر یک قدم جلوتر بروم، چیزی در من تغییر خواهد کرد.
اما رفتم.
به محل کار رسیدم.
خانم حسینی پشت میز بود.
ـ این دو نفر با شما کار دارن.
ـ با میرزا‌یی جلسه دارن؟
ـ نه… گفتن با خود شما کار دارن.
مکث کردم.
ـ قبل من کسی اینجا بود؟
ـ نه آقا.
اما مطمئن نبودم این «نه» حقیقت دارد.
در اتاق را باز کردم.
هوا سنگین بود.
ـ شماها با من کار دارید؟
جوابی ندادند.
سکوت، غیرعادی طول کشید.
بعد در باز شد.
و او وارد شد.
زن با روسری قرمز.
نگاهم کرد.
ـ بالاخره رسیدی.
ـ شما کی هستید؟
لبخند زد، اما پاسخی نداد.
ناگهان هوا سنگین‌تر شد. صداها کم‌کم محو شدند.
به سمت پنجره رفتم.
ـ باید هوا بیاد…
پنجره را باز کردم.
و همان لحظه…
خودم را دیدم.
پایین.
روی زمین.
جمعیت.
آمبولانس.
فریادها.
برای چند ثانیه مغزم نمی‌پذیرفت آنچه می‌بینم «تصویر» است نه واقعیت.
برگشتم.
اتاق خالی بود.
زن با روسری قرمز نبود.
فقط سکوت مانده بود.
و صدایی آرام، مثل زمزمه‌ای دور:
ـ بعضی چیزها… قبل از اینکه اتفاق بیفتند، دیده می‌شوند.
چشم‌هایم را بستم.
وقتی باز کردم، روی تخت بودم.
صبح.
صدای مادرم از آشپزخانه آمد:
ـ محسن… دیرت میشه…
بلند شدم.
اما برای چند لحظه طولانی، مطمئن نبودم چیزی که دیده بودم خواب بود
