ویرگول
ورودثبت نام
Ahmad farahani
Ahmad farahaniبه دنبال داستان‌هایی هستم که در شلوغی روزمره پنهان شده‌اند؛ قصه‌هایی که شاید شبیه زندگی خودمان باشند
Ahmad farahani
Ahmad farahani
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

خاطرات یک بچهٔ فضول

  

دلم برای سمیه می‌سوخت. بدبخت دوست داشت با من هم‌بازی باشد، ولی من اصلاً ازش خوشم نمی‌آمد. با اینکه خاله کبری، مادرش، من را خیلی دوست داشت، اما نمی‌دانم چرا هیچ‌وقت نتوانستم سمیه را دوست داشته باشم.

نه اینکه قیافه‌اش بد باشد، اما قیافه‌اش شبیه همان شخصیت‌های کارتونی بود که با هم می‌دیدیم. دماغش دراز بود و پوستش سبزه. موهایش هم آن‌قدر وزوزی و گره‌خورده بود که انگار همان کامواهایی بود که مادربزرگ دستم می‌داد تا گره‌شان را باز کنم. طفلکی، هیچ‌وقت معلوم نبود موهایش را شانه کرده یا نه.

به نظر من، سمیه خیلی شبیه بابایش بود. آخه خاله کبری خوشگل بود. یک‌بار از مامانم پرسیدم:

— مامان، چرا خاله زن‌عموی رسول شده؟

مامان با تعجب نگاهم کرد و گفت:

— چطور مگه؟

گفتم:

— آخه آقا رسول خیلی زشته!

مامان دستش را به سینه‌اش زد و گفت:

— خدا به دور! بچه، تو چرا این‌قدر وقیحی؟ زشته! خاله‌ات بفهمه ناراحت می‌شه.

اما خود مامان هم راست نمی‌گفت. یک‌بار خاله کبری داشت با خاله زری حرف می‌زد. مامان همین که چشمش به آقا رسول افتاد، برگشت و زیر لب خندید. انگار خودش هم می‌دانست من بی‌راه نمی‌گویم.

اما زهره برعکس سمیه بود؛ صورتش گرد و سفید بود، موهای خرمایی و لخت داشت و دماغش هم کوچک بود. همیشه بوی خوبی می‌داد. زهره مثل من و سمیه نبود. خانه‌شان بالاشهر بود و حمام داشتند. برای من، داشتن حمام داخل خانه چیزی شبیه زندگی آدم‌های توی فیلم‌ها بود.

مامان هر وقت با بابا دعوا می‌کرد، می‌گفت:

— کاش منم خر نمی‌شدم و گول اون خواهرت رو نمی‌خوردم که می‌گفت برادرم خارجه و نمی‌دونم چی! منِ خر فکر می‌کردم آقا مهندسه؛ نگو تو کار جنس آوردنه!

اوضاع مالی‌مان خوب نبود. بابا گاهی به بهانهٔ سیگار کشیدن می‌رفت توی حیاط، اما من می‌دانستم بیشتر وقت‌ها می‌خواست از حرف‌ها و غرغرهای مامان دور باشد.

بعضی شب‌ها هم حرف‌های یواشکی مامان و خاله فاطمه را می‌شنیدم. خاله فاطمه می‌گفت:

— زری، یادت میاد تا علی رو می‌دیدی، قلبت تندتند می‌زد؟

مامان که نمی‌خواست ضایع شود، پوزخند می‌زد، آرام به شانهٔ خاله فاطمه می‌زد و می‌گفت:

— خدا مرگت نده!

من هیچ‌وقت نفهمیدم مامان عاشق بابا بود یا بابا عاشق مامان.

اما از آن روز به بعد، هر وقت اسم «علی» می‌آمد، مامان یک‌جوری ساکت می‌شد؛ طوری که انگار چیزی را توی دلش قایم کرده باشد.

آن موقع نمی‌دانستم بعضی اسم‌ها می‌توانند یک زندگی را زیر و رو کنند…

و من هنوز نمی‌دانستم آن راز، خیلی زود از جایی بیرون می‌آید که هیچ‌کس انتظارش را نداشت.

ادامه دارد…..

خاله
۰
۰
Ahmad farahani
Ahmad farahani
به دنبال داستان‌هایی هستم که در شلوغی روزمره پنهان شده‌اند؛ قصه‌هایی که شاید شبیه زندگی خودمان باشند
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید