۴۴سالگی...
ایستگاهی که در آن، دیگر نه از آمدنِ کسی ذوق‌زده می‌شوی و نه از رفتنِ کسی می‌ترسی.
من در این سال‌ها یاد گرفتم که چطور از خاکسترِ دردهایم، دوباره متولد شوم؛ نه چون قوی بودم، بلکه چون "مسئولیت"، راهِ دیگری برایم باقی نگذاشته بود.
تولدم مبارکِ زنی که یاد گرفت حتی در عمقِ اقیانوس هم نفس بکشد.»
