امشب ۴۴ساله شدم...
می‌گن تولدت مبارک، اما کی می‌دونه پشتِ این عدد، چه سال‌هایِ سختی رو جا گذاشتم؟ کی می‌دونه چقدر جاها کم آوردم، چقدر جاها زانو زدم و چقدر بلند و بی‌صدا گریه کردم؟
آره، من همونیم که بارها افتادم روی زمین، بارها زیر پا له شدم، بارها تحقیر شدم و بارها حس کردم دیگه نفسی برای ادامه دادن ندارم. اما دنیایِ من یه فرقی با بقیه داشت؛ من «اجازه» نداشتم همون‌جا روی زمین بمونم. من حق نداشتم تسلیمِ اون دردی بشم که داشت روحم رو می‌جوید.
من بلند شدم... نه چون خیلی قوی بودم، نه چون دردی نداشتم؛ بلند شدم چون مسئولیتِ یه بچه روی دوشم بود. بلند شدم چون یه جفت چشم به دست‌های من نگاه می‌کرد. به خاطرِ اون، حتی وقتی زیر پا کشیده می‌شدم، باز هم چنگ زدم به زندگی و قد راست کردم.
۴۴ سال گذشت... با حسرت‌هایی که موند تهِ دلم، با استرس‌هایی که لرزه به جونم انداخت، با آدم‌هایی که نمک خوردن و نمکدون شکستن و با زخم‌هایی که هیچ‌وقت جاشون خوب نشد.
امشب غمِ عالم روی دلمه، چون خسته‌ام. خسته از «قوی بودن» اجباری. خسته از اینکه همیشه باید ستون می‌بودم تا بقیه نریزن. اما مریمِ درونِ من، امشب می‌خواد فقط یه لحظه بشینه، دستایِ پینه‌بسته‌ی روحش رو نگاه کنه و به خودش بگه: «دمت گرم که موندنی شدی. دمت گرم که نباختی. دمت گرم که به خاطرِ بچه‌ات، از ویرانه‌های خودت، دوباره یه آدم ساختی.»
تولدم مبارک... نه برای کیک و شمع، بلکه برای تمامِ اون دفعاتی که مردم و دوباره زنده شدم.
---
