مادری که پلی شد برای رسیدن؛ از تمامِ خود گذشتم تا «او» تمام شود
میگویند مادرها فرشتهاند، اما من میگویم مادرها فراتر از فرشتهاند؛ مادرها «خالقِ فرصتها» هستند در دلِ بنبستها. داستان زندگی من، داستانِ زنی است که آگاهانه از سهمِ خود گذشت، از راحتیاش، از آرزوهای رنگارنگش و حتی از جوانیاش، تا از آنِ خود، پلی بسازد برای عبورِ فرزندش.
وقتی به پسرم نگاه میکنم، وقتی قد کشیدنش و به عرصه رسیدنش را میبینم، تمامِ آن شبهای سختی که با سیلی صورتم را سرخ نگه میداشتم، در نظرم شیرین میشود. من فقط برای او مادری نکردم؛ من برای او جنگیدم. در دنیایی که حامی نداشتم، من خودم شدم حامیِ اول و آخرِ پسرم.
جایِ خالیِ خیلی چیزها را در زندگی با «جانِ خودم» پر کردم. اگر در سفره چیزی کم بود، من لبخند زدم تا او احساسِ کمبود نکند. اگر راهِ پیشرفتش سنگلاخ بود، من زانو زدم و سنگها را با دستانم کنار زدم تا او زمین نخورد. من از «مریمِ» خودم گذشتم، تا «مردی» بسازم که لایقِ تکیه کردن باشد.
امروز که او را در آستانهی موفقیت و بزرگی میبینم، حس میکنم تمامِ آن آرزوهای خفته در خاکِ من، در وجود او سبز شدهاند. موفقیتِ او، انتقامِ شیرینِ من از تمامِ سختیهای روزگار است. من به دنیا نشان دادم که یک زن، حتی اگر دستتنها باشد، میتواند قهرمانی تربیت کند که مایهی فخر باشد.
پسرم! تو فقط پارهی تنِ من نیستی؛ تو تمامِ آن آرزوهای ریاضیِ منی که حالا در زندگیِ واقعی حل شدهای. تو ثمرهی تمامِ سکوتها، گذشتها و ایستادگیهای منی. من از خود گذشتم، اما در تو دوباره متولد شدم.
---