روایتِ زنی که از میانِ آتش گذشت و خاکستر نشد
همیشه فکر میکردم زندگی یک ساحلِ آرام است که قرار است در آن قدم بزنم، اما خیلی زود فهمیدم سهمِ من، اقیانوسی متلاطم است. من، روایتِ زنی هستم که بارها تا لبهی فروریختن رفت، اما هر بار با دستانِ خالی، تکههای قلبش را به هم چسباند و دوباره ایستاد.
من همان زنی هستم که در شبهای تنهایی، با «خالیِ یخچال» و «پُریِ چشمهایش» جنگید، اما اجازه نداد فرزندش لرزشِ دستانش را ببیند. زنی که از نزدیکترین آدمهای زندگیاش زخم خورد، بیمهری دید و در اوجِ نیاز، تنها رانده شد. اما معجزهی من در «ماندن» نبود؛ معجزهی من در «عبور کردن» بود.
سالها پیش، دخترکی بودم که معادلاتِ سختِ ریاضی را حل میکردم؛ اما بزرگترین معادلهای که زندگی پیش رویم گذاشت، این بود: «چطور وقتی دلت شکسته، باز هم مهربان بمانی؟»
من یاد گرفتم که نباید لزوماً همه را بخشید. من یاد گرفتم که میشود نبخشید، اما «گذشت». من از آدمهایی که آزارم دادند گذشتم؛ نه چون لایقِ آرامش بودند، بلکه چون روحِ من لایقِ سنگینیِ کینهی آنها نبود. من از میانِ حرفهای زهرآلود، از میانِ نگاههای قضاوتگر و از میانِ تنگناهای مالی عبور کردم تا امروز بتوانم سرم را بالا بگیرم و بگویم: «من هنوز زندهام، هنوز میخندم و هنوز تکیهگاه هستم.»
سختیها به من یاد دادند که سنگِ خارا زیر فشار، الماس میشود. من شاید در آینه زنی را ببینم که خطوطِ چهرهاش قصهی غصههایش را میگوید، اما در عمقِ نگاهش، زنی را میبینم که هیچ بنبستی نتوانست او را متوقف کند.
اینجا برای تمامِ زنانی مینویسم که مثلِ من، در سکوت میجنگند: «ما همان بذرهایی هستیم که وقتی ما را زیر خروارها خاک دفن کردند، فکر کردند تمام شدهایم؛ اما ما جوانه زدیم و از دلِ تاریکی عبور کردیم.»
---