### درباره من: زنی از جنسِ عدد و عاطفه
سلام؛ من مریم هستم.
زنی که یاد گرفته است در دنیای نابرابرِ کلمات، با منطقِ محکمِ ریاضی زندگی کند. اگر بخواهم خودم را در چند خط خلاصه کنم، باید بگویم من مجموعهای از «گذشتها»، «ایستادگیها» و «ساختنها» هستم.
دختری که معادلات را به زانو درآورد
داستان من از کلاسهای درسِ ادبیات شروع شد؛ جایی که تقدیر مرا نشاند، اما ذهنم جای دیگری بود. من همان دختر بازیگوشی بودم که در هفدهسالگی، بدون هیچ حامی و پشتیبانی، پای تختهی کلاسِ ریاضی میرفت و معادلات سهمجهولی را حل میکرد تا معلمان، مرا به رخِ شاگردان رشتهی ریاضی بکشند. همان زمان بود که فهمیدم زندگی هم یک معادله است؛ گاهی مجهولهایش زیاد میشود، اما همیشه راهی برای «حل کردن» هست.
مادری که از خود گذشت تا ثمرهاش به بار بنشیند
بزرگترین پروژهی زندگی من، نه روی کاغذ، که در متنِ واقعیت رقم خورد. من تمامِ توان، آرزوها و جوانیام را به میدان آوردم تا برای فرزندم، پسرم، راهی بگشایم که خودم از آن محروم بودم. از خود گذشتم تا او به عرصه برسد؛ چرا که معتقدم موفقیتِ او، زیباترین پاسخِ من به تمامِ سختیهای روزگار است. من در وجود او دوباره متولد شدم و تمامِ آرزوهای خفتهام را در قد کشیدنِ او سبز دیدم.
زنی که شکستناپذیر ماند
من از طوفانهای سهمگین عبور کردهام. از بیمهریها، از تنگناهای مالی و از نمکنشناسیهایی که میتوانست هر کسی را از پا درآورد. اما من انتخاب کردم که «پل» باشم، نه «دیوار». حتی برای کسانی که به من زخم زدند، آغوش شدم؛ نه از روی ضعف، بلکه از سرِ قدرتی که ریشه در اصالت و باورهایم دارد. من یاد گرفتهام که نبخشیدنِ دیگران، باری است روی دوشِ خودمان؛ پس گذشتم تا سبکبال به سمت آینده حرکت کنم.
چرا اینجا مینویسم؟
در این صفحه، قرار است از تجربههایم بگویم. از اینکه چطور میشود در ۱۷ سالگی به دیگران یاد داد که «زن نباید فقط خانهدار باشد»، و در میانسالی ثابت کرد که «یک زن، خودش یک ارتشِ تکنفره است». مینویسم برای پسرم، برای تمام زنانِ سرزمینم و برای خودم؛ تا یادمان نرود که ما همان بذرهایی هستیم که از دلِ سختترین خاکها، راهی به سوی نور پیدا کردهایم.
به دنیای من خوش آمدید؛ دنیایی که در آن، امید، آخرین چیزی است که میمیرد.