آرزوهای خفته در خاک؛ روایتِ زنی که در شکستن، قد کشید
در گوشهای از قلب من، قبرستانی کوچک وجود دارد که در آن، آرزوهایی را به خاک سپردهام که روزی تمامِ دنیایم بودند. آرزویِ دختری که میخواست بر قلهی اعداد و ارقام بایستد، زنی که تشنهی حمایت بود و رویاهایی که در هیاهویِ روزگار و نامهربانیِ آدمها، پیش از آنکه جوانه بزنند، به خواب رفتند.
آری، من آرزوهایم را به خاک سپردم؛ اما نه برای آنکه فراموششان کنم، بلکه مثل بذری در عمقِ جانم کاشتمشان. هر بار که زندگی سیلی محکمی به صورتم زد، هر بار که در تنگنای مالی و عاطفی تنها ماندم، و هر بار که نمکنشناسیِ نزدیکان، قلبم را فشرد، من به آن آرزوهای خفته پناه بردم.
مردم زنی را میبینند که محکم ایستاده است، زنی که یخچالِ خالیاش را با عزتنفس پر میکند . اما کسی نمیداند که این «شکستناپذیری»، بهای گزافی داشته است. من از ویرانههای رویاهایم، برای خودم قلعهای ساختهام که هیچ طوفانی تکانش نمیدهد.
من یاد گرفتم که یک زن، وقتی حامی ندارد، خودش میشود «دیوار»؛ وقتی پناه ندارد، خودش میشود «سقف». آرزوهای من برای تحصیل در مدارج عالی یا داشتنِ زندگیِ بیدغدغه شاید در خاک خفته باشند، اما عطرِ آنها در کلامم جاری است؛ وقتی به دخترانِ جوان میگویم: «شوهر نکن، درس بخوان، مستقل باش!»
من شکستناپذیرم، نه چون هیچوقت زمین نخوردهام؛ بلکه چون هر بار که زمین خوردم، با دستانی خاکی اما ارادهای پولادین بلند شدم. من فهمیدم که حتی از خاکِ آرزوهای دفن شده هم میشود گلِ «صبر» و «اقتدار» چید.
من، مریم، زنی هستم که یاد گرفته است با دردهای زایمانِ روزگار، «خودِ جدیدش» را متولد کند. زنی که شاید آرزوهایش خفته باشند، اما خودش بیدارتر از همیشه، به سویفردا قدم برمی داردسوی فردا گام برمیدارد.