من
- راه افتاده‌ام توی شهر و دارم ذره ذره‌ی پرسه‌هایم را جمع می‌کنم.پرسه پاره‌هایی که جا مانده‌اند و غریبنشسته‌اند منتظر،تا بروم پیدایشان کنم و برشان دارم بگذارم بین دست‌هایم و آنها ریشه بزنند و رشد کنندو خودشان را برسانند به تویی که بین پاره‌هایشان گم شده‌ای و ...
و تو بنشینی و تماشایشان کنی؛ و آنها بگردند و پیدایم کنند.
