
جنگی سخت میان جسمِ فانی و روحِ بقاست.
دختری با موهای درخشانش رویا میبافد و آواز میخواند؛ صدایی که تا دلِ صحرا ها میرسد. او محکمتر از آن است که در خرابههای روزگار شکست بخورد؛ همیشه خندان است، درست مثل گلِ همیشه بهار.
در میان همین ویرانهها، گلستانی از گلهای رنگارنگ ساخته و با سرانگشتانش بر رویاهای قلبش چنگ میزند تا صدای دلش، سکوت را بشکند.
او به یاد روزهایی است که به شادیاش میبالید. با چشمانِ براق و سرمهایاش، روشنیِ درونیاش را نشان میدهد و با هر نوازش بر تنِ گیاهان، خندههای قدیمی را یاد میآورد.
زنی که زیر لب زمزمه میکند:
«هی آب و هی آتش...
هی آتش و هی آب...
آب در دست و آتش در دل.»