ویرگول
ورودثبت نام
مری
مریلازم باشه می نویسمش
مری
مری
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

زندگیش بود اگرچه تلخ(نخست)

​جنگی سخت میان جسمِ فانی و روحِ بقاست.

​دختری با موهای درخشانش رویا می‌بافد و آواز می‌خواند؛ صدایی که تا دلِ صحرا ها می‌رسد. او محکم‌تر از آن است که در خرابه‌های روزگار شکست بخورد؛ همیشه خندان است، درست مثل گلِ همیشه بهار.

​در میان همین ویرانه‌ها، گلستانی از گل‌های رنگارنگ ساخته و با سرانگشتانش بر رویاهای قلبش چنگ می‌زند تا صدای دلش، سکوت را بشکند.

​او به یاد روزهایی است که به شادی‌اش می‌بالید. با چشمانِ براق و سرمه‌ای‌اش، روشنیِ درونی‌اش را نشان می‌دهد و با هر نوازش بر تنِ گیاهان، خنده‌های قدیمی را یاد می‌آورد.

​ زنی که زیر لب زمزمه می‌کند:

​«هی آب و هی آتش...

هی آتش و هی آب...

آب در دست و آتش در دل.»

ویرگولزندگیواقعیتروایت داستانیسرگذشت
۰
۰
مری
مری
لازم باشه می نویسمش
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید