خیلی بچه بودم بچه ای که واقعا بچگی نکرد
و زود بزرگ شد و زود خسته،مادر بیمار ،خواهر معلول
کلاس چهارم ابتدایی بودم خواهر کوچیکم زمانی ک شروع به راه رفتن کرد پدرم گفت چرا قشنگ راه نمیره
بردنش دکتر و دکتر گفت لگنهای،دوتاش از چند جا در رفته و من منتظر آنها تا خبر را شنیدم زدم زیر گریه
وباز زیر کوله بار پرتری از غصه خم شدم و خسته تر دنیای بچگی ام فقط خستگی و پرستاری بود و نگاه حسرت بار به بازی لی لی و دوان دوان راه رفتن بچه ها در کوچه ،ادامه دارد