ویرگول
ورودثبت نام
مرضیه منصف
مرضیه منصف
مرضیه منصف
مرضیه منصف
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

عذاب وجدان _ قسمت اول

سال ۱۳۷۷ بود ترم آخر دوره کارشناسی رو می گذروندم و همزمان بخاطر تامین هزینه های دانشگاه توی یک تولیدی لباس بچه که خواهرم هم اونجا کار میکرد مشغول شده بودم مدتی بود که بخاطر ورشکستگی پدرم و مشکلات مالی که برای خانواده پیش اومده بود مجبور شده بودیم از تهران به جاجرود که چند سالی بود پدرم زمینی اونجا خریده بود تا کارخونه مواد غذاییش رو به اونجا منتقل کنه، اثاث کشی کرده بودیم. پدرم که روزگاری نفر دوم تولید مواد غذایی و دستمال کاغذی در ایران بود و چند کارگاه و دفتر و راننده و کارگر و کارمند داشت به دلیل مشکلات مالی و وضعیت اقتصادی جامعه دچار ورشکستگی شد و ما ناچار شدیم از تهران کوچ کنیم و بخاطر امکانات کم اونجا شرایط سختی رو تجربه می کردیم.یه زمین نیمه ساخته که امکانات اولیه رو هم نداشت اما به هرحال همه دست به دست هم داده بودیم تا پدرم دوباره بتونه کارش رو اونجا راه اندازی کنه. پدرم مجبور شده بود بخاطر پرداخت بدهی هاش یکسری از وسایل خونه و دفتر و حتی ماشین آلات کارگاههاش رو بفروشه و یکسری وسایل خونه هم بخاطر کمبود جا زیر باد و بارون ازبین رفت. چون اونجا فقط دو تا اتاق کوچیک و یک آشپزخونه داشت با یک دستشویی و جموم که ته زمین ۱۰۰۰ متری بود. با وجود همه اینها بازهم از اینکه کنار هم بودیم و امید فراوان داشتیم که یک روزی این شرایط تغییر میکنه خوشحال بودیم اما یک باره اتفاقی افتاد که همه حساب کتاب های ما رو به هم زد.

یک روز بعد از ظهر که از دانشگاه برمیگشتم وقتی رسیدم خونه هرچی زنگ زدم جوابی نشنیدم. متاسفانه کلید هم باخودم برنداشته بودم موبایل هم نداشتم تا بتونم از خانوادم که اصولا باید اون موقع از روز خونه باشند خبری بگیرم و ببینم کجا رفتند. به ناچار زنگ خونه همسایه بغلیمون رو زدم و از پسرشون خواستم از در خونه بره بالا و در حیاط رو برام باز کنه که حداقل توی خیابون نمونم و برم توی حیاط تا اومدن خانوادم اونجا باشم. پسر همسایه هم تندی پرید بالای در و رفت توی حیاط و در رو برام باز کرد. ازش تشکر کردم و رفتم موکتی رو که کنار در ورودی بود روی زمین پهن کردم و کیف و کفشم رو یه طرف گذاشتم و دراز کشیدم تا خستگی در کنم آخه اون روز از ۸ صبح تا ۴ بعداز ظهر یکسره کلاس داشتم. ترم آخر بودم و چون ۷ ترمه داشتم درسم رو تموم میکردم مجبور بودم ۲۴ واحد باقیمانده دروسم رو همون ترم بردارم.

اونقدر خسته بودم که خوابم برده بود و من اصلا متوجه گذشت زمان نشدم. تا اینکه یک دفعه با صدای باز شدن در بزرگ حیاط و نور چراغهای ماشن پدرم که داشت وارد حیاط می شد از خواب پریدم . هوا کاملا تاریک شده بود و من توی تاریکی مطلق حیاط خوابم برده بود.

ادامه دارد.....

مشکلات مالیمواد غذاییدانشگاهتاریکی
۲
۰
مرضیه منصف
مرضیه منصف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید