عذاب وجدان — قسمت دوم
با صدای باز شدن درِ بزرگ آهنی حیاط، صدای موتور ماشین و نور چراغهای خاور که مستقیم به چشمهایم میتابید، از خواب پریدم. هراسان خودم را جمعوجور کردم، سریع از جا بلند شدم و کنار درِ واحد ایستادم. پدرم که گویا تازه متوجه حضور من شده بود، چراغهای ماشین را خاموش کرد و آرامآرام وارد حیاط شد.
وقتی چشمهایم به تاریکی و نور کم عادت کرد، مادر و خواهرم را دیدم که از ماشین پیاده شدند و با تعجب به طرفم آمدند.
بعد از سلام، با تعجب از مادرم پرسیدم:
ـ چی شده؟ چرا اینطوری نگاهم میکنید؟
مادرم با صدایی گرفته و همچنان متعجب گفت:
ـ تو اینجا، تنهایی، چه کار میکنی؟ یعنی از بعدازظهر که از دانشگاه اومدی تا الان همینجا بودی؟
گفتم:
ـ بله. اما ببخشید مادر عزیزم، فکر کنم من باید از شما بپرسم! شما که میدونستید ساعت چهار کلاسم تموم میشه و من هم کلید خونه رو ندارم، چرا از خونه رفتید بیرون؟ الان هم ساعت دوازده شبه! تا این موقع کجا بودید؟ نگفتید ممکنه من اینجا تنها بمونم و دلم برای شما شور بزنه؟
مادرم گفت:
ـ مجبور بودیم بریم تهران. هم یک مقدار خرید داشتیم، هم باید میرفتیم خونه عمهزری و برادرت رو میآوردیم. فکر کردیم وقتی بیای و ببینی کسی خونه نیست، یا میری خونه عمهزری یا میری پیش عمهثریا. وگرنه زودتر برمیگشتیم که تنها نمونی.
بعد مکثی کرد و ادامه داد:
ـ البته موقع برگشتن هم یک اتفاقی افتاد که باعث شد دیرتر برسیم.
با نگرانی پرسیدم:
ـ چه اتفاقی؟
بعد نگاهی به اطراف انداختم و تازه متوجه شدم برادرم همراهشان نیست.
ـ راستی امید کجاست؟ چرا با شما نیست؟ نکنه خدای نکرده برای امید اتفاقی افتاده؟
خواهرم از وقتی وارد حیاط شده بود، ساکت مانده بود و چیزی نمیگفت. سرش را پایین انداخته بود و ناراحت به نظر میرسید. حالا آرام سرش را بلند کرد، به چشمهایم نگاه کرد و گفت:
ـ چون فردا جمعهست و مدرسهها تعطیله، امید از بابا و مامان اجازه گرفت که برای بازی با پسرعمهزری اونجا بمونه. بابا اول اجازه نداد، ولی با وساطت مامان قبول کرد تا فردا همونجا بمونه.
هنوز حرفش تمام نشده بود که پرسیدم:
ـ خب؟ پس چی شده؟
خواهرم گفت:
ـ ما موقع برگشتن، نزدیک پلیسراه تصادف کردیم.
با شنیدن کلمه «تصادف» قلبم فرو ریخت.
ـ چی؟ تصادف؟ با کی؟ با چی؟
در همین لحظه چشمم به پدرم افتاد که بعد از پارک کردن ماشین، آرامآرام به طرف ما میآمد. چهرهاش گرفته و ناراحت بود. جلو رفتم و با نگرانی پرسیدم:
ـ بابا، چی شده؟ حالتون خوبه؟
مادرم جلوتر آمد و گفت:
ـ توی راه که میاومدیم، مثل همیشه جلوی پلیسراه توقف کردیم تا بابات مدارک ماشین رو ببره و به کیوسک پلیسراه نشون بده و برگرده. وقتی برگشت، سوار ماشین شد و ماشین رو روشن کرد. هنوز درستوحسابی راه نیفتاده بودیم که ناگهان با صدای کوبیده شدن چیزی به شیشه جلوی ماشین، بابات ترمز کرد.
مادرم مکثی کرد. انگار هنوز هم از یادآوری آن لحظه میترسید.
ـ بابات سریع از ماشین پیاده شد و ما هم دنبالش پیاده شدیم که یکدفعه...
صدایش لرزید.
ـ مردی رو دیدیم که جلوی ماشین روی زمین افتاده بود و سر و صورتش خونی بود...
چند لحظه هیچکس چیزی نگفت.
من و مادرم و خواهرم، مات و مبهوت به هم نگاه میکردیم.
آن شب، در آن حیاط تاریک و ساکت، دیگر هیچچیز مثل چند دقیقه قبل نبود.
ادامه دارد...