اون روز هم مثل همه روزها، عادی و تکراری به نظر می رسید. از زمانیکه خونه م ته یه کوچه بن بست کنار تیر چراغ برق بود، کارم شده بود تماشای رفت و آمد مردم، ماشینها و خلاصه ضبط روزمرگی های زندگی شهری. خورشید تازه طلوع کرده بود و هوای سرد دی ماه با سوزی که از سمت کوه های شمالی می وزید، خود نمایی می کرد.همین طور که نگاهم به کوچه گره خورده بود رفتار زنی که از دور میآمد توجهم رو جلب کرد. اونقدر خودش رو پوشونده بود که به زحمت میتونستم صورتش رو ببینم. با احتیاط حرکت میکرد و هی این طرف و اون طرفشو نگاه میکرد. یه دفعه به من که رسید یه نگاهی به پایین کرد و یه سبد حصیری رو که روش رو با پارچه پوشونده بود رو به تیر چراغ برق تکیه داد و تیز رفت.خیلی سعی کردم سردریارم که توی سبد چیه. اما هرچه سعی کردم نشد که نشد. کم کم داشتم بیخیالش میشدم که صدای گریه بچهای توجهم رو جلب کرد. خوب که دقت کردم دیدم صدا از توی سبد میاد و با تکونهایی که میخورد مطمئن شدم که یه طفل بیچاره رو سر راه گذاشتند. همینطور که چشمم به سبد بود دستی رو دیدم که سبد رو با آرامی از زمین بلند کرد، داخلش رو نگاه کرد و اونو با خودش برد.درست که نگاه کردم، آقا صالحی رو شناختم. رفتگر بامعرفت و قدیمی محله. نفس راحتی کشیدم و توی همین حال و احوال بودم که با سنگینی کیسه زباله اکرم خانم که طبق معمول از پنجره طبقه سوم به سمت من نشانه میرفت به خودم اومدم.