
یادش بخیر...
سیوهشت سال پیش، کلاس دوم راهنمایی بودم؛ مدرسهی راهنمایی نبوت، منطقهی چهارده تهران، خیابان پیروزی، سهراه سلیمانیه، چهارراه برق فیروز.
زمستان بود.
صبح زود، وقتی از خواب بیدار شدم تا همراه خواهرم به مدرسه برویم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، سرمای هوا بود. هوا بهشدت سرد بود و آسمان هم آنقدر سفید به نظر میرسید که انگار اتفاقی در راه است.
آرام و یواشکی، طوری که اهل خانه بیدار نشوند، پنجره را باز کردم.
چشمم که به بیرون افتاد، از خوشحالی نزدیک بود فریاد بزنم!
برف باریده بود؛ آن هم چه برفی!
تمام کوچه سفیدپوش شده بود. شاخههای درختها، سقف ماشینها و پشتبام خانهها، همه زیر یک لایهی سفید و یکدست پنهان شده بودند.
چون هنوز خیلی زود بود و کسی هم در کوچه رفتوآمد نمیکرد، از پنجرهی طبقهی سوم نمیشد فهمید چند سانتیمتر برف آمده است.
اما برای من مهم نبود چقدر برف باریده.
فقط یک سؤال در ذهنم بود:
نکند مدرسه تعطیل شده باشد؟!
سریع خودم را به رادیو رساندم و روشنش کردم؛ شاید اخبار اعلام کند مدارس تعطیل شدهاند.
چند لحظه با دقت به رادیو گوش دادم، اما هنوز خبری از تعطیلی نبود.
مادرم که تازه از خواب بیدار شده بود، با دیدن من گفت:
ـ بیخود دلتو خوش نکن مادر! فکر نکن مدرسهها تعطیل میشن. زود باش صبحونهتو بخور و راه بیفت که دیرت نشه. سر راهت اون خواهر خوابالوت رو هم بیدار کن.
من هم با ناامیدی صبحانهام را خوردم و خواهرم را بیدار کردم.
بالاخره راه افتادیم.
کوچهها و خیابانها برخلاف روزهای معمول، خیلی خلوت بودند. همهجا ساکت و سفید بود و صدای قدمهایمان روی برف، عجیب به نظر میرسید.
در تمام مسیر، دعا دعا میکردم که وقتی به مدرسه میرسیم، کسی جلوی در مدرسه منتظرمان باشد و بگوید:
«بچهها برگردید خونه! مدرسه تعطیله!»
اما خبری نشد.
وقتی به مدرسه رسیدیم، دم راهرو، ناظم مدرسه ایستاده بود و به بچهها میگفت:
ـ حیاط نرید! سریع برید سر کلاسهاتون. آروم بشینید تا معلمتون بیاد.
با شنیدن این حرف، آخرین امیدم هم داشت از بین میرفت.
من و خواهرم وارد کلاس شدیم و سر جایمان نشستیم.
هنوز چند دقیقهای از نشستنمان نگذشته بود که ناگهان صدای بلندگوی مدرسه در فضای راهروها پیچید:
ـ توجه! آموزشوپرورش مدارس رو تعطیل کرده. سریع وسایلتون رو بردارید و به خانههاتون برگردید!
چیزی نمانده بود از خوشحالی بال دربیاورم!
من و خواهرم از خوشحالی همدیگر را بغل کردیم.
کیفهایمان را روی شانه انداختیم و با عجله از کلاس بیرون زدیم.
حتی شیرکاکائو و کیکی را هم که مادرم برای زنگ تفریح در کیفمان گذاشته بود، همانجا خوردیم؛ انگار جایزهی تعطیلی مدرسه بود!
بعد با خوشحالی راه خانه را در پیش گرفتیم.
برف هنوز میبارید و همهجا سفید و زیبا بود.
آنقدر ذوق داشتیم و حواسمان به برف و تعطیلی و خوشحالی خودمان بود که ناگهان پای خواهرم لیز خورد و با یک حرکت، نقش زمین شد!
من هم با دیدن صحنه، شروع کردم به خندیدن.
حالا نخند و کی بخند!
خواهرم روی برفها افتاده بود و من از خنده نمیتوانستم خودم را کنترل کنم.
بالاخره دلم به حالش سوخت، دستم را به طرفش دراز کردم و کمکش کردم از زمین بلند شود.
هنوز چند قدمی بیشتر نرفته بودیم که ناگهان...
این بار نوبت من شد!
پایم روی برف سر خورد و خودم هم با تمام قد روی زمین ولو شدم.
حالا دیگر نوبت خواهرم بود که از خنده ریسه برود!
هر دو همان وسط کوچه، یکی از خنده و دیگری از خجالت و تعجب، نمیدانستیم چه کار کنیم.
خواهرم در حالی که هنوز میخندید، دستم را گرفت و کمکم کرد بلند شوم.
از آن به بعد، تا رسیدن به خانه، هر چند قدم یکبار به یاد زمین خوردن خودمان میافتادیم و دوباره میزدیم زیر خنده.
وقتی به خانه رسیدیم، هنوز خندهمان بند نیامده بود.
با آبوتاب برای مادرم تعریف کردیم که چه اتفاقی افتاده است.
مادرم هم، طبق معمول، بهجای اینکه با ما بخندد، شروع کرد به سرزنش کردنمان:
ـ مگه چند بار بهتون نگفتم توی برف مواظب باشید؟ چرا اینقدر بیاحتیاطید؟
ما هم سرمان را پایین انداختیم و سعی کردیم جلوی خندهمان را بگیریم.
اما مگر میشد؟
آن روز گذشت؛ مثل خیلی از روزهای دیگر زندگی.
اما بعضی روزها، بیآنکه خودمان بدانیم، جایی در گوشهای از ذهنمان مینشینند و سالها بعد، با یک تصویر، یک بو، یک صدا یا حتی یک جمله دوباره زنده میشوند.
برای من، یک صبح سرد زمستانی کافی است تا دوباره خودم را در همان کوچهی سفید ببینم؛ با کیف مدرسه روی دوشم، در کنار خواهرم، در حالی که از تعطیلی مدرسه ذوق کردهایم و چند قدم بعد، یکیمان روی برف زمین میخورد و دیگری از خنده ریسه میرود.
شاید برف آن روز سالهاست آب شده باشد...
اما خاطرهی آن روز هنوز برای من سفید، روشن و گرم است.