ویرگول
ورودثبت نام
مرضیه منصف
مرضیه منصف
مرضیه منصف
مرضیه منصف
خواندن ۵ دقیقه·۳ ماه پیش

تلخِ شیرین

ساعت نه و سی دقیقه شب ـ اتوبوس

ـ چیه؟ باز رفتی توی فکر؟

ـ هیچی... خسته‌ام.

ـ مگه کوه کندی؟

لبخند تلخی زد.

ـ مگه باید کوه کنده باشم که خسته بشم؟ تو که دلیل خستگی منو می‌دونی، چرا می‌پرسی؟

ـ چی رو می‌دونم؟ این همه آدم کار می‌کنن، تو هم یکی مثل اونهایی.

ـ کار داریم تا کار! همه که مثل من، شیش‌ونیم صبح از خونه نمی‌زنن بیرون که ده شب خسته و کوفته برگردن. حتی خیلی از مردها هم این‌جوری که من کار می‌کنم، کار نمی‌کنن.

ـ خب که چی؟ خودت خواستی کار کنی. مگه غیر از اینه؟

ـ آره، می‌خواستم کار کنم... اما به این که کار نمی‌گن. بهش می‌گن خرکاری!

ـ خب کارت رو عوض کن. مگه کار قحطه؟

ـ وای از دست تو! انگار یادت رفته همین کار رو هم با چه بدبختی پیدا کردم.

ـ البته فرقی هم نمی‌کنه. تو هر جا که کار کنی، همین‌جوری کار می‌کنی.

صدای ترمز بادی اتوبوس، همراه با باز شدن درهایش، خبر از رسیدن به ایستگاه بعدی داد.

دو پسر جوان، درحالی‌که همچنان گرم صحبت بودند، از اتوبوس پیاده شدند. چند لحظه بعد، دو مرد و زنی با عجله سوار شدند؛ آخرین اتوبوس خطی آن شب بود و هیچ‌کس نمی‌خواست از آن جا بماند.

هرکدام صندلی خالی‌ای پیدا کردند و نشستند.

اتوبوس دوباره به راه افتاد.

ـ چه‌قدر این اتوبوس فس‌فس می‌کنه!

ـ تو هم که همش غر می‌زنی.

ـ خب راست می‌گم دیگه. الان دیگه باید رسیده بودیم.

ـ یه نگاه به ساعت بنداز. این آخرین اتوبوس امشبه. راننده می‌خواد هیچ مسافری جا نمونه. تازه ما که فقط سه ایستگاه دیگه پیاده می‌شیم.

«سه ایستگاه دیگه...»

کلمات در ذهنش تکرار شدند.

سه ایستگاه دیگر...

سه ایستگاه...

سه ایستگاه...

انگار این جمله زنگی را در گوشش به صدا درآورده بود.

ایستگاه بعدی، درست روبه‌روی تابلوی اتوبوسرانی قرار داشت؛ همان ایستگاهی که یک خانه چهارطبقه دو واحدی در مقابلش بود.

خانه‌ای با دیوارهایی پوشیده از آجرهای سه‌سانتی زیبا، پنجره‌هایی که هرکدام برای او خاطره‌ای داشتند و درِ ورودی‌ای که دیدنش، در یک سال گذشته، همیشه چیزی را در اعماق وجودش به درد می‌آورد.

به‌خصوص پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست...

یک سال بود که هر بار اتوبوس به این ایستگاه نزدیک می‌شد، سرش را برمی‌گرداند یا چشم‌هایش را به سمتی دیگر می‌دوخت؛ شاید اگر آن خانه را نبیند، خاطرات تلخ هم دست از سرش بردارند.

اما بعضی خاطره‌ها با ندیدن از بین نمی‌روند.

فقط عمیق‌تر می‌شوند.

ـ چی شد دوباره؟ چرا ساکت شدی؟

جوابی نداد.

ـ با توام! چت شد؟

باز هم سکوت.

ـ آهان... فهمیدم. باز یاد مادرت افتادی؟

آرام گفت:

ـ نمی‌خوام در موردش حرف بزنم.

ـ خب تا کی می‌خوای به این بازی ادامه بدی؟ تو که مجبوری هر روز این مسیر رو دو بار بری و بیای. می‌خوای خودتو شکنجه کنی؟

چشم‌هایش را به پنجره دوخت.

ـ می‌دونی که برام خیلی سخته.

کمی مکث کرد و ادامه داد:

ـ حتی فکر کردن بهش هم برام سخته، چه برسه به اینکه بخوام در موردش حرف بزنم.

نگاهش به کتاب حافظی افتاد که در دست داشت.

کتابی که همان روز، در جشن قبولی دانش‌آموزان آموزشگاه در کنکور، به عنوان هدیه کارمند نمونه از مدیر آموزشگاه گرفته بود.

کتاب را کمی محکم‌تر در دست گرفت؛ انگار می‌خواست خودش را از خاطراتی که دوباره سراغش آمده بودند، نجات دهد.

برای اینکه حواسش را پرت کند، چشم‌هایش را بست.

نوک انگشت‌هایش را آرام روی لبه صفحات کشید و بدون اینکه نگاه کند، کتاب را باز کرد.

صفحه‌ای باز شد.

زیر لب شروع به خواندن کرد:

«ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

منزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست...»

صدای اتوبوس و همهمه مسافران کم‌کم برایش دور شد.

ادامه داد:

«شب تار است و ره وادی ایمن در پیش

آتش طور کجا موعد دیدار کجاست...»

انگار هر بیت، دستش را می‌گرفت و از آن شب تلخ دورتر می‌برد.

اما وقتی به این بیت رسید، صدایش آرام‌آرام بلندتر شد:

«هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد

در خرابات بگویید که هشیار کجاست»

دوباره همان بیت را تکرار کرد.

این بار بلندتر.

«هر که آمد به جهان نقش خرابی دارد...»

اتوبوس ترمز کرد.

درست مقابل همان خانه چهارطبقه ایستاد.

راننده درها را باز کرد و منتظر ماند تا مسافرانی که قصد پیاده شدن داشتند، از اتوبوس خارج شوند. پیرزنی هم در میان آنها بود که عصازنان خودش را به در خروجی رساند.

اما او دیگر حواسش به هیچ‌کدام از آنها نبود.

نگاهش روی پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست، ثابت مانده بود.

ـ به چی زل زدی؟

ـ نگاه کن.

ـ کجا رو؟

ـ اونجا... پنجره طبقه دوم، واحد سمت راست.

نگاه همراهش را دنبال کرد.

ـ خب؟

ـ چراغ آشپزخونه روشنه...

لحظه‌ای سکوت کرد.

ـ سایه یه نفر رو می‌بینی؟ پشت به پنجره، ایستاده... انگار داره آشپزی می‌کنه.

لبخند بسیار کمرنگی روی لبش نشست.

ـ درست مثل اون وقت‌ها...

صدایش آرام‌تر شد.

ـ اون وقت‌هایی که مادرم زنده بود و من وقتی از سر کار برمی‌گشتم، از همین‌جا نگاهش می‌کردم؛ این طرف و اون طرف می‌رفت و آشپزی می‌کرد.

چشم‌هایش را بست.

و ناگهان، دیگر داخل اتوبوس نبود.

مادرش را دید؛ با همان لبخند همیشگی، همان چشم‌های نافذ و مهربان و همان آرامشی که انگار عشق را به تمام خانه می‌پاشید.

بعد بوی آشنا آمد...

بوی قورمه‌سبزی.

همان قورمه‌سبزی‌ای که مادر از ظهر بار گذاشته بود تا وقتی دخترش از سر کار برمی‌گردد، غذای مورد علاقه‌اش آماده باشد.

لبخندی آرام روی لب‌هایش نشست.

گره ابروهایش باز شد.

چین‌های پیشانی‌اش آرام‌آرام محو شدند.

برای چند لحظه، مادر دوباره زنده شده بود.

فقط چند لحظه...

اتوبوس دوباره حرکت کرد.

خانه آرام‌آرام از مقابل چشم‌هایش دور شد.

ایستگاه بعدی را هم پشت سر گذاشتند.

تا اینکه راننده با صدای بلند اعلام کرد:

ـ ایستگاه آخره! جا نمونید!

نگاهش را از پنجره گرفت.

کتاب حافظ را آرام داخل کیفش گذاشت و وسایلش را جمع‌وجور کرد.

اتوبوس ایستاد.

پیاده شد.

حالا دیگر تنها بود.

چند قدم برداشت و ایستاد.

برگشت و برای آخرین بار به خانه نگاه کرد.

اشک‌های گوشه چشمش را پاک کرد.

نفس عمیقی کشید.

بعد جلو رفت و زنگ خانه را فشار داد.

صدای خواهرش از آیفون آمد:

ـ آبجی! چه‌قدر دیر کردی؟ دلواپست شدیم!

لبخندی زد؛ این بار لبخندی واقعی.

گفت:

ـ توی آموزشگاه جشن گرفته بودن، واسه همین دیر شد. حالا در رو باز کن بیام تو، بعد منو سین‌جیمم کن!

صدای خنده خواهرش از پشت آیفون آمد.

در باز شد.

و او وارد خانه شد؛

با دلی که هنوز جای زخمش درد می‌کرد،

اما با خاطره‌ای شیرین از مادری که دیگر نبود...

شاید زندگی همین باشد؛

گاهی تلخ، گاهی شیرین...

و گاهی هر دو، درست در یک شب، کنار هم.

کاراتوبوسخستهغمگینمادر
۱
۰
مرضیه منصف
مرضیه منصف
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید