
انتخاب رشته
یادمه سال سوم راهنمایی بودم و در آستانهی انتخاب رشته برای دبیرستان.
نمرات خوبی گرفته بودم و تقریباً برای انتخاب همهی رشتهها مجاز بودم. همین موضوع، انتخاب رشته را برای من بهجای یک تصمیم ساده، تبدیل کرده بود به یک دوراهی و البته کمی هم سهراهی!
از یک طرف، دبیر ریاضیمان، خانم سردشتی، اصرار داشت که رشتهی ریاضی را انتخاب کنم. از طرف دیگر، دبیر علوممان که اسمش هم «خانم عاشوری» بود، معتقد بود من در رشتهی تجربی موفق خواهم شد.
راستش را بخواهید، خودم هم به علوم خیلی علاقه داشتم و همیشه نمرههایم در این درس عالی بود. تازه عاشق پزشکی هم بودم.
خانم عاشوری هر وقت وارد کلاس میشد و میگفت:
ـ بچهها، کی میتونه این آزمایش رو انجام بده؟
دست من، حتی قبل از اینکه بفهمم قرار است چه آزمایشی انجام بدهیم، بالا بود!
بعضی از بچههای کلاس هم به خاطر همین رفتارم، من را «خودشیرین» صدا میکردند.
البته من خیلی هم ناراحت نمیشدم؛ بالاخره آدم برای رسیدن به موفقیت باید از بعضی برچسبها عبور کند!
اما ماجرا فقط به ریاضی و تجربی ختم نمیشد.
یکی دیگر از علاقههای جدی من، رشتهی برق در هنرستان بود.
شاید یکی از دلایل این علاقه، این بود که آن زمان برقکاری و کارهای فنی را بیشتر کارهای پسرانه میدانستم و من همیشه دوست داشتم با انجام دادن کارهای بهاصطلاح پسرانه، توجه بیشتر پدرم را به خودم جلب کنم.
پدرم هم مثل خیلی از مردهای آن زمان، ته دلش پسر میخواست.
شاید فکر میکردم اگر بتوانم کارهایی را انجام بدهم که معمولاً از دخترها انتظار نمیرود، بیشتر به چشمش میآیم.
از طرفی، مادرم هم همیشه از پدر بزرگم تعریف میکرد که تکنسین برق کارخانه بوده. شاید همین تعریفها هم باعث شده بود فکر کنم من هم استعداد خاصی در این زمینه دارم.
خلاصه، همهی این عوامل دست به دست هم دادند تا من تصمیم بگیرم توانایی خودم را در رشتهی برق به هر قیمتی که شده ثابت کنم.
و برای اثبات این توانایی، به قول معروف، به هر دری زدم!
یکی از شاهکارهایم درست کردن دوشاخهی برقی بود که سیم اتصالش قطع شده بود.
بعد از آن، نوبت به تعمیر المنت اتوی مادربزرگم رسید.
اما هنر اصلی من زمانی شکوفا شد که انواع و اقسام سیمها را داخل پریز برق فرو میکردم!
نتیجه هم معمولاً قابل پیشبینی بود:
پریدن فیوز برق خانه.
یک بار هم به دلیل یک اتصالی، حباب لوستر اتاق نشیمن ترکید.
لامپهای مختلفی هم در این مسیر سوختند و شکستند.
البته اگر بخواهم همهی شاهکارهای برقی آن دوران را تعریف کنم، احتمالاً باید یک داستان جداگانه برایش بنویسم.
پس بهتره همینجا جلوی خودم را بگیرم!
اما این ماجراها یک نتیجهی مهم داشت.
مادرم و بقیهی اعضای خانواده بهتدریج نسبت به قطعی برق، دچار یک نوع شرطیشدن عجیب شدند.
بهطوری که هر وقت برق خانه، در هر ساعت از شبانهروز و به هر دلیلی قطع میشد، همه نگاهها به سمت من برمیگشت!
مادرم هم که بارها دربارهی خطرات برق به من تذکر داده بود، به محض اینکه برق خانه قطع میشد یا فیوز میپرید، بدون مقدمه و معطلی، هر جای خانه که بود با صدای بلند فریاد میزد:
ـ مررررررضییییییی! باز چی کار کردییییییی؟!
و من هم که کاملاً بیگناه بودم، معمولاً از همان جایی که نشسته بودم جواب میدادم:
ـ مامان! این دفعه من نبودم!
اما ظاهراً سابقهی درخشانی که از خودم به جا گذاشته بودم، باعث میشد هیچکس حرفم را باور نکند!
با همهی این هنرنماییها، در نهایت هیچکدام از تلاشهای من برای اثبات استعدادم در رشتهی برق نتیجه نداد.
هنرستان برق هم از خانه دور بود و همین موضوع تیر آخر را به علاقهی من زد.
بنابراین، با کمی ناامیدی از رؤیای تحصیل در رشتهی برق دست کشیدم و در نهایت، همان رشتهی تجربی را انتخاب کردم.
حالا که سالها از آن روزها گذشته، وقتی به آن دوران فکر میکنم، میبینم انتخاب رشتهی من فقط انتخاب بین ریاضی، تجربی یا برق نبود.
پشت آن انتخابها، یک دختر نوجوان ایستاده بود که هنوز خیلی از خودش و دنیای اطرافش نمیدانست؛ دختری که دلش میخواست تواناییهایش را ثابت کند، پزشکی بخواند، کارهای فنی انجام دهد و از همه مهمتر، توجه پدرش را به خودش جلب کند.
شاید آن روزها خودم نمیفهمیدم چرا اینقدر اصرار دارم ثابت کنم از پس کارهایی که «پسرانه» محسوب میشوند برمیآیم.
اما امروز که به گذشته نگاه میکنم، فکر میکنم شاید پشت تمام آن سیمها، پریزها، فیوزهای پریده و لامپهای سوخته، یک چیز دیگر پنهان بود:
دلم میخواست پدرم یک روز نگاهم کند و با افتخار بگوید: «دخترم، تو واقعاً از پسش برمیای.»
و شاید همین، مهمترین دلیل علاقهی آن روزهای من به برق بود.
پنجشنبه، ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۱