کام بک.

امشب به طرز غریبی دلم برای نوشتن تنگ شد

دیگر نتوانستم، دست بالا برده تسلیم شدم.

یاد ایام قدیم کردم و اکانت جدیدی در ویرگول ساختم.

اینجا بی‌پروا ترم. بی پرده حرف میزنم و ازین مسئله سخت سرخوشم.

ساده‌لوحانه‌ست اگر گمان کنم کسی مرا یادش هست. از آن آدم های بلاگرفته‌ی مشهور هم نبودم. دنبال کننده‌ی زیادی هم نداشتم. با این حال کنج غربت دلنشینی بود. هر شب می‌آمدم و سر از میان تست های شیمی و زیست برآورده و تق تق درِ دنیای کلمات را میزدم. خوشحالم که آرامش خود را غرقه در کلمات یافتم.

حالا که یادم می‌آید قرار بود بعد از کنکور بیایم اینجا و بنویسم...

دیدی چه شد؟ کاروبار زندگی مرا با خود برد.

چه رفاقت های زیبایی که اینجا داشتم.

نمیدانم از ذهن دوستانم پاک شده ام یا نه..

اما هنوز تو را از یاد نبرده‌ام.. هدیه‌ی خدا

دل تنگ و رنجور در جزیره‌ی ناشناخته‌ای گم شده ام..

به امید اینکه کسی کلمات مرا در آغوش کشد، این نامه را روی تکه‌ای از چوب درخت بلوطی که موریانه آن را خورده بود، با ته مانده‌ی ذغال آتشم مینویسم..

اگر این عریضه را میبینید این را بدانید که در دوردست، شاید بالای آسمان ها یا شاید چند فرسخ زیر زمین..

کسی زنده است و خیال ها در سر دارد...

#بازگشت