«مخدوم بي عنايت»
شادي خردسالگيام نپاييد
و به نوجواني نرسيد،
زيبايي نامنتظرم،
آشفتگي بر من آوار کرد.
کودک کار شدم نامم،
ننگم شد،
پدرم شکست و از کاخ خدايانم بيرونش کردم.
بيضههايم به جوشش افتاد و به جهانِ خيال جهيدم،
پدرم ورشکسته شد
و من شاعر شدم و به خيابان،
پرت.
نوجواني را در اضطرابِ مرگِ پدر گذراندم
و جواني را در احتضارِ سياست و دانشگاه،
باقي راه را تا پيري دويدهام،
دريغ از قدردانيِ روزگار از آن همه جان کندم،
اکنون پيرم و بولام هم به اختيار نيست
و از رجوليت من چيزکي نمانده
اما هنوز روزگار_
سالاران به من اعتماد ندارند
و هر روز بايد آنها را
مطمئن سازم که حتا
در زندانِ تخيلم هم نميلغزم.
اگر آدميزادم
«مخدوم بيعنايت» نميخواهم،
آزادي از هر نگاه
و پايش ميخواهم
تا خودِ خودم باشم.
رامين مستقيم ✍
۱۸ مهر ۱۴۰۰م