ویرگول
ورودثبت نام
Gloamy
Gloamy.
Gloamy
Gloamy
خواندن ۱ دقیقه·۳ ماه پیش

از اینا که بعد مدت ها می نویسی

خب خب سلام.بعد حدود دو سه سال یهو حس میکنی نیاز داری بنویسی،چیزیو بنویسی که نیازه دیده بشه و مردم بخونن.

خب،نمیدونم اما باران 16 ساله بودن تو تابستون سال 1405 سخته.تا حالا انقدر خسته و گمراه نبودم.مشکلات خانوادگی برام مثل یه گربه ی خیلی ناز میمونه که انتظار نداری ازش یهویی عصبانی شه،پنجه هاشو تیز کنه و روت خش بندازه.جا میخوری و حالا باید بری دنبال راه چاره.تو میمونی و کلی وظیفه،اون حرفایی که بهت میگن از من مایه نذار خودتی و خودت.و اره هر نوجوونی یه جایی تو زندگیش میخواد اون حس استقلال رو داشته باشه،منم داشتم و دارم و به دستشم آوردم؛ولی یه وقتایی نیازه همون دختر کوچولویی باشی که مامان باباش به روش خوب و درست همه چی رو هندل می کنن و تو راحت میشی.همینه که بزرگ شدنو برام سخت و ترسناک میکنه.این به این معنی نیست که ادم لوسی هستم،نه،ولی سخته که بپذیرم یه جایی قراره اشتباه کنم،قرار نیست کامل و درست باشم،اونی که میخوام باشم.اونی که ازم انتظار دارن باشم.

تا اینجا رو می نویسم و بقیش رو می سپریم به دوست خوبم اورثینکینگ.مرسی که خوندین؛ارزش چندانی برا خوندن نداره ولی حرف دل بود.

یهویی
۰
۰
Gloamy
Gloamy
.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید