در روزگاری که زمانی ازش نگذشته و در سرزمینی که از ما دور نیست، در زیر آسمانی که از آسمان ما جدا نبود، مردمانی در کنار هم زندگی میکردند که قلبهای روشنی داشتند.
آنها در وجودشون نور داشتند و این نور رو از ستارهها گرفته بودند. ستارههایی که از آسمون، روی زمین اومده بودن و در کنار مردم زندگی میکردند.
ستارههای روشن و درخشان، رازها و دانستههای خودشون رو به مردم آموخته بودند و بیشتر مردم هم با سپاسگزاری به حرفهای اونها گوش میکردن.
در بین اونها، ستارهای بود که نور بیشتری داشت و نجوا میکرد. مردمی که به صدای نجواگرِ ستاره گوش میکردن قلبشون لبریز از نور میشد و عشق رو در وجودشون حس میکردن.
اونها عاشق میشدن.
اما پس از گذشت سالها، وجود ستارهها در بین مردم عادی شد. اونا فراموش کردن که بدون اون نورها چه حالی داشتند و وجود ستارهها چه نعمت بزرگی بوده.
بعضی از مردم میگفتن که نور ستارهی نجواگر زیاده و اونها رو اذیت میکنه. نجوای دائمش گوش اونها رو خسته کرده و دیگه نمیخوان صداش رو بشنون.
اونها گفتند دیگه از یادگرفتن و فکر کردن خسته شدن و میخوان بیفکر و آسوده باشن.
در این بین غریبهها هم از سرزمینهای تاریک و دور به مردم سرزمین روشن پیام میدادن.
غریبهها گفتن: «اگه نور خودتون رو به ما بدید، ما هم آرامشی که در تاریکی نهفته است رو به شما میدیم تا آسودگی رو تجربه کنید. آرامشی که سرشار از سکوته و هیچ نوری چشمهاتون رو آزار نمیده.»
بیفکرا خوششون اومد. گفتن مدتهاست تاریکی نداشتن و حالا بهش احتیاج دارن و دلشون میخواد در سکوت و آرامش باشن.
اما عاشقا مخالفت کردن و گفتن: «از تاریکی چیزی نصیبمون نمیشه. در نور و دانش هم، آرامش هست.»
اما بیفکرا تصمیمشون رو گرفته بودن. زمان زیادی بود نور رو در قلبهاشون نگه داشته بودن و حالا میخواستن چیز جدیدی رو تجربه کنن.
غریبهها نور رو میگرفتن و سکوت تاریک رو به مردم میدادن.
سالها بود که غریبهها خونههای خودشون رو در تاریکی ساخته بودن و حالا میخواستن هر طور شده نور رو به سرزمین تاریک ببرن و اونجا رو روشن کنن.
حتی به قیمت خاموش شدن سرزمین دیگران.
از نظر اونها فقط خودشون مهم بودن.
قلبهای اون مردم، مثل سرزمینشون تاریک بود.
بهمرور و قبل از اینکه مردم سرزمین روشن بفهمن چه اتفاقی افتاده، کمکم نور رفته بود و تاریکی ذرهذره روی شهر سایه انداخت. آسمان تاریک و سیاه شد. دود و غبار یکباره نیومده بود و مردم نفهمیده بودن که از کی دیگه آسمون آبی رو ندیدن. اما وقتی همهجا تاریک شد، یه چیز رو خوب فهمیدن: اینکه خورشید رو هم گم کردن.
مردم تصمیم گرفتن دنبالش بگردن، اما سرشون رو به هر طرف آسمون بلند کردن و دنبالش گشتن، خورشید رو ندیدن.
عدهای گفتن باید از غریبهها بخوایم نور رو به ما برگردونن، اما غریبهها قبول نکردن و گفتن که کمکی نمیکنن و چیزی که گرفتن رو پس نمیدن.
مردم دیگه داشتن از پیدا کردن روشنایی ناامید میشدن که ستارهی روشن دوباره نجوا کرد. اون هنوز تنها ستارهای بود که نورش به مردم آرامش میداد. عاشقا خوشحال شدن و گوش کردن، اما بیفکرا بازم منتظر غریبهها موندن.
توی اون تاریکی، اون راههایی به مردم یاد داد تا بتونن تاریکی رو کم کنن و نور رو دوباره به قلب خودشون برگردونن. آسون نبود، اما جواب میداد.
اون گفت: «شما خودتون نورتون رو از دست دادید. برای بهدست آوردنش باید غبار کنار بره تا به خورشید برسید و خورشید، قلبتون رو با نور خودش گرم کنه.»
ستاره حرفهای تازهای میزد و خبر از اتفاق بدتری میداد: «تاریکی داره بیشتر میشه. باید مراقب همدیگه باشید. طوفان سختی در راهه.»
عاشقا فهمیدن.
دست به کار شدن. از هر چیزی که میشد، برای مقابله با طوفان استفاده کردن. میخواستن شجاع باشن، مثل ستاره. شروع کردن به ساختن؛ ساختن چیزایی که ازشون محافظت کنه، ساختن چیزایی که تاریکی رو به روشنی تبدیل کنه.
اما بیفکرا بازم حرف زدن، نیش و کنایه زدن. گفتن: «عاشقا دیوونهان. وسایلمون رو برمیدارن تا چیزایی بسازن که لازمشون نداریم. میگن ستاره گفته! دروغ میگن. اونا همهچیزو برای خودشون میخوان. غریبهها بهتر میفهمن. اونا راهو نشونمون میدن.»
عاشقا کلی کار کرده بودن، خسته بودن، دلشون برای بیفکرا میسوخت و نمیتونستن کاری براشون بکنن. حرف زدن فایده نداشت، چون اونا گوش نمیکردن.
باد شروع شده بود. هیچ صدایی جز هوهوی باد شنیده نمیشد. آسمون تیرهتر شده بود. عاشقا داشتن آمادهی طوفان و تاریکی میشدن. اما بیفکرا سر عاشقا فریاد میزدن که: «اینا همش تقصیر شماست، تقصیر اون ستارهتونه.»
عاشقا دلشون لرزید. سرشون رو بالا گرفتن. ستاره درخشید. گفت: «آروم باشید عزیزانم. صبر کنید و دلتون رو محکم کنید. طوفان اصلی در راهه. خدا شما رو میبینه. حتی اگه من نباشم، نباید ناامید بشید.
به راهتون ادامه بدید. دست همو محکمتر بگیرید تا بتونید از طوفان گذر کنید. غریبهها کمکی نمیکنن. خودتون باید تلاش کنید. اگه از این طوفان بگذرید، خورشید رو میبینید. خدا رو از یاد نبرید.»
عاشقا با حرفهای ستاره آروم شده بودن، اما ته دلشون خالی شده بود که نکنه یهوقت ستاره رو نبینن. اما به هم دلداری میدادن: «باید مقاومت کنیم. ستاره راهو نشون داده. بهزودی خورشید رو میبینیم.» طوفان شدید شده بود. عاشقا چیزایی که ساخته بودن رو راه انداختن. کارایی که لازم بود رو کردن. به همه گفتن برن توی پناهگاه. با بیفکرا صبحت کردن،
گفتن: «ما تونستیم، ما پناهگاه رو آماده کردیم، با ما بیاین.» اما اونا نمیخواستن به عاشقا گوش بدن. اونا میترسیدند که نتونن. گفتن: «غریبهها باهوشترن. ما منتظر کمک اونا میمونیم.»
عاشقا تمام تلاششون رو کردن که بیفکرا کمی فکر کنن، اونا نمیخواستن بفهمن که قرار نیست کسی برای کمک به اونها بیاد.
طوفان شدید شد. هرچیزی سر راهش بود رو از جا میکند و میبرد. بیفکرا ترسیده بودن، جیغ میکشیدن و به هرچیزی دستشون میرسید پنچه میکشیدن. بازم عاشقا رو مقصر میدونستن و فحاشی میکردن.
طوفان وحشی شد و خیلی از بیفکرا رو همراه خودش به دل تاریکی برد. بیفکرا تازه خطر رو حس کرده بودن. فریاد میزدن، کمک میخواستن.
ستاره نجوا کرد: «باید کمک کنیم.» و شروع کرد به درخشیدن. نور و نور و نور.
وسط هیاهوی باد و طوفان و تاریکی، ستاره انقدر نور داد تا همهی مردم بتونن پناهگاه رو پیدا کنن، تا قلبها روشن بشه و تاریکی کمی عقب بشینه.
چندتا از عاشقا که از بقیه عاشقتر و دیوونهتر بودن، از پناهگاه زدن بیرون تا بیفکرا رو نجات بدن، چون ستاره گفته بود: «مراقب همدیگه باشید.»
چندتایی از بیفکرا رو نجات دادن؛ اونایی که ستاره رو دیده بودن و دستشون، اینبار به طرف عاشقا دراز شده بود، نجات پیدا کردن.
عاشقا دوباره برگشتن به دل طوفان تا بازم به مردمی که توی طوفان گیر افتاده بودن کمک کنن، اما طوفان بیرحم بود و تاریکی قوی شده بود. طوفان وزید و شلاقش رو روی عاشقا کشید و در یک آن عاشقترای دیوونه رو هم با خودش برد و اون لحظه بود که...
بیفکرای نجات پیدا کرده هم عاشق شدن.
ستاره تابید و تابید، انقدر نور خودش رو به مردم داد که ناگهان اون هم بیفروغ شد و در یک لحظه دوباره همهجا تاریک شد. دیگه از دست هیچکس کاری برنمیومد. فقط باید صبر میکردن.
عاشقا نور رو دریافت کرده بودن و تو پناهگاهی که با کمک همدیگه ساخته بودن، دست همو محکمتر گرفتن.
عاشقا با کمک بیفکرایی که نجات پیدا کرده بودن، هر کاری لازم بود رو انجام دادن و آخر از خدا کمک خواستن، صبر کردن و منتظر شدن.
روزها گذشت و صبر، طاقتفرسا بود. هیچکس جرأت بیرون رفتن نداشت. صدای باد روز و شب گوشها رو آزار میداد، تا اینکه دیگه صدایی شنیده نشد. بالاخره طوفان آروم گرفت.
مردم با تردید از پناهگا بیرون اومدن.
از خودگذشتی ستاره و فداکاری عاشقا اونها رو نجات داده بود. غبار و تاریکی از بین رفته بود.
مردم دیگه ستاره رو ندیدن، اما خورشید توی آسمون میدرخشید و ستاره توی قلبهای مردم دوباره روشن شد.