
غروب بود. دعواشون بالا گرفته بود.
هیچکدوم کوتاه نمیومدن. تا اینکه زن خسته شد، حوصلهاش از این همه دعوا سر رفته بود. چمدونشو جمع کرد، گفت دیگه برنمیگرده.
مرد خواست چیزی بگه، اما فقط لب گزید و چیزی نگفت. زن ماشینو سوار شد و رفت.
ساعت از نیمهشب گذشته بود که کلید رو توی قفل چرخوند. طاقت نیاورده بود.
نه اینکه جایی برای موندن نداشته باشه، اما برگشته بود. فهمیده بود قلبش رو توی خونه جا گذاشته.
آروم و بیصدا درو باز کرد و وارد خونه شد. همهجا تاریک بود. نور ضعیفی از پنجره به خونه میتابید. از چیزی که دید جا خورد، اما وقتی چشمش به تاریکی عادت کرد،
دید که مرد پتو رو پیچیده دور خودش و پاهاش رو جمع کرده و نشسته و آروم اشک میریزه. اونم از دیدن زن جا خورد. گفت: «فکر میکردم دیگه نمیای» و دوباره اشکاش روی صورتش سر خوردن.
زن چمدون رو زمین گذاشت و گفت:
«خودمم همین فکرو میکردم.»