الان ساعت ۲ صبح روز ۱۷ آذر ۱۳۹۹ . خیلی خسته ام. پسرکم هنوز بیدار است و با هیچ ترفندی حاضر نمیشود دو چشم کوچکش را ببندد. بدنم بسیار خسته است اما من این خستگی را دوست دارم. لذت می برم. تمام وجودم قهقه میزند وقتی به کارهای خوبی که از صبح دیروز تا بامداد امروز انجام داده ام فکر میکنم. به پله هایی که از آن ها بالا آمده ام، نگاه میکنم میخندم و آغوشم را به روی پله های بسیار زیادی که پیش رویم است میگشایم. وقتی به قدم هایی که قرار است بردارم فکر می کنم قلبم در شکمم می افتد. ذوق می کنم همچون کودکی نوپا که چند روزی ست راه رفتن را آموخته ست. با حوصله و برنامه ریزی هدفمند امروز را آغاز خواهم کرد.