از امیرمؤمنین-علیه افضل السّلام- روایت شده که فرموده اند:
«سوگند به خدا من افرادی را دیده ام که شب را تا صبح با سجده قیام، به عبادت خدا به سر آوردند، گاهی پیشانی بر زمین می نهادند و گاهی زانو بر زمین میگذاشتند، وضعیتشان به گونه ای بود که گویا نعره ی آتش دوزخ در کنار گوششان زوزه میکشد، و وقتی که از خداوند در نزدآنها یاد میشد، مانند درخت در برابر باد شدید بخود می لرزیدند، امّا افسوس که گویا این مردم (حاضر و معاصر) در خواب غفلت فرو رفته اند» پس از این نصیحت تا هنگام شهادت ، کسی آن حضرت را خندان ندید!. [الکافی/ج2/ص236.].