
همه گویند که سیب قصه ی آدم هاست
ولی انگار که این قصه بدین گونه خطاست
عاقل نکند باور،این قِصه ی مُضحک را
شاید که چنین بوده از روز اَزل قصه
به گمانم آدم از سر کِبر و غرور
از سر شوق و شَبق
سیبِ سرخ دل حوا را چید
که چنین شد حُکمش
به سر کوی زمین زیستنش
گرچه این حکم کمی ست
که به انسان داداَند
چون خدا می داند
چه به حوا بُگذشت
چه کنم حوا جان
درد تو اندک نیست
که به پای آدم در زمین می سوزی
این زمینِ کوچک این زمینِ بی روح
جای قلبِ پُرِ احساست نیست
زندگی باید کرد، زندگی اجباریست