با این که تو رفته ای نگارم
من تو را هر روز،در اوج غزل ها می سُرایم
شاه بیت شعر هایم کم کن این جور و جفا
رحم کن بر قلب بی تابم به دیدارم بیا
با تنی رنجور و خسته زخم ها بر دل نشسته
ای جفا کار ستمگر،کم کن این ناز و کرشمه

جمعه
باز جمعه، من دلم تنگِ نگاه اوست
در سرم فکر و خیال اوست
کاش می شد آسمان رحمی کند
یا کمی با قلب من یاری کند
کاش می شد در خیابان گم شوم
تا که در آغوش او پیدا شوم
