
دلم را بردهای ای عشق؛ جانم را چرا دیگر؟
مرا سوزانده ای، باشد؛ جهانم را چرا دیگر؟
نه حق پر زدن دادی، نه اذن در قفس ماندن
دو بالم را گرفتی؛ آشیانم را چرا دیگر؟
تمام هستیام را آخرِ این قصه خواهم باخت
مرا بر باد دادی؛ دودمانم را چرا دیگر؟
رهایم کن، رهایم کن، دلم فریاد می خواهد
ببین، دست مرا بستی؛ دهانم را چرا دیگر....؟
#سجاد_نوبختی
این شعر از آقای نوبختی هست و من اسمش رو نمیدونم خوندم خوشم امد گفتم به اشتراک بزارم دوستان هم بخونن و لذت ببرن.