مانده بودند ٫ استوار و مصلوب به چوبهای که از جبر پدر ٫ صلیب میکشید...
وقتی نگاهی به بالا میکرد گریز پرندگان را میدید ؛ کلاهی برای وداع از سر برداشت ؛ اما نمیدانست که مهاجرین آسمان خیلی زودتر فهمیده بودند ٫ امیدی به هایوهوی جماعت دهن پارهی این شهر نیست...
نیمی از روز شمشیر میرقصاند و سر به خاک میافکند اما نمیفهمید از انبوه دشمن ٫ چرا کم نمیشود و لحظه به لحظه افزون است...
ساعتی دیگر که گذشت ؛ پس از آخرین تنی که دو نیم کرد - نگاهی به پشت انداخت - اما هیچ از دوستان ندید و نفهمید چه مدت تنها مانده - شمشیر در دستش لرزید و به خاک افتاد...
وقتی که آخرین نفس ها را روی صلیب میکشید ؛ صدای پرهای پرندگان را شنید ٫ به خیال بازگشتشان لبخند زد اما نفهمید ٫ به طمعِ لاشه بیجانش به پرواز در آمدند...
قلم : امیر عباس خسروی
خسروی