رامور
درست مانند اولین بار
که نامم را فراموش کردی
به یاد بیاور خواب هایم را
بر تکه های من
که نور را به بازی میگرفتند
و ان اشک های صاف و صیقل یافته
از شکست
از یافتن او
چه صحنه ای بود
سقوط آن روح بلند پرواز
که به گمانت در نجوای ابشار عظیم
غرق خواهند شد
و از من میپرسی
این مدت کجا رفته ام
شاید ،بسیار ،بسیار،
دور تر
آن رویا را یادت هست؟
عدد دوی مقدس را
و ان کلاه حصیری را
که به گمانت اب برد
اصالتم را
اری تو زیاد گمان میکردی
و سکوت بیشتر
اما ان روز
گوهری را یافتم
به سبزی یاقوت چشمانت
فراتر از تلالو
اعجاب انگیز
مدهوش کننده
از تو ممنونم
هرگز نخواهم بخشید
درد تو
او را به یادم اورد
به هر حال
هرگز به یاد نخواهم اورد
نامت را
تو نیز هم
به سبزی چشمانت قسم
که او بسیار سبز بود
به سبزی آن دو بامیه
