و چنین شد که داستان ما به خوبی و خوشی به سر رسید...
آدمکِ خوب گفت ، آدمکِ بد شنید...
مغز با منطق گفت ، قلب با شعف بلعید...
مجنون لیلی را یافت ، عاشق با معشوق خندید...
شیطان سجده کرد ، ادم به جز خیر نشنید...
زمین سرسبز شد ، اتش جنگل را ندرید...
خون ها سرازیر نشد ، در کیسه خون ها قلتید...
غم مرگ را چشید ، لبخند ساختگی بر صورتک ها خشکید...
عشق را به دندان کشید ، در اغوش خیال شاداب ارمید...
ادم در تکاپوی معنا دوید ، در غبار اسمان جز خدا هیچ ندید...
و این خوب است عزیزکم؟چطور خواهی گفت؟ اگر همه چیز بهترین بود چطور ؟
به هنگام اشک نبود عزیزترینش در تقلا زجه میخندید
و هنگام غروب ،تنهایی و پوچی و گرسنگی را به دوش میکشید
هنگام سوراخ شدن قلبش از ضرب گلوگه ی فولاد با اوار سقف ها چشم بست
یا از ترس سرطانی که به جانش افتاده و کارش را تمام خواهد کرد میگریست
یا آن دم که فهمید خدا را یافته اما دمی بعد تاریکی و ترس روحش را بلعید و خودش را به دار اویخت...
و چه کسی حکم میکند که انها زندگی نکردند
سرزمینی که خوبی و بدی با هم معنا پیدا خواهد کرد
و چه کسی حکم میکند انها معنای زندگی حقیقی و جاودانی را نیافتند
من هیچ یک از اینها را تنها نخواستم...
تنها در این لحظه احساس میکنم زنده بودن و نفسی که ارام افتان و خیزان می رقصد
عشق را..زن بودن را...مرد بودن را...انسان بودن را...
خدا را در گلی استشمام کردن...لبخند کودکی را مزه مزه کردن...اشک های دوستی را نوازش کردن...تنگ دستی را دست گرفتن...زندگی ای را دوباره بخشیدن...
هنوز هم به دنبال او میگردم...در لبخند انکه دوستش دارم..در ان لحظه که از عمق وجودم گریستم...و ان شب که تا صبح با فکر خدایم میخندیدم..
او رویا نشانم میداد...
نه آتشی بود نه جهنمی...
رویای زنده بودن
با عشق انسان بودن
با پاهای خودم در دشت دویدن...
با چشمانم اب را برانداز کردن...
و هنوز با او رویا میبینم...
نهایت مهربانی و بخشش
تا ابد به دنبال تو میگردم
به نام خداوند بخشنده مهربان
حتی اگر گم گشته ترین باشم
ای زیبا تر از خوبی و بدی...سیب چشیده شد...تاس ریخته شد...
مث همیشه مراقبت کنید...اگه غم دارید بدید من ببلعم براتون...sema..:)
