به یاد رومی عزیز...
اجابت کن مرا...
از سحرگاهِ لغزش شبنمی رقصان به روی گلبرگ ها
تا شامگاهِ این قلب های رمیده لرزان و ترسان از تاریکی های رویایی ناتمام به نام دنیا
میخوانم تو را...
به دور از شرم ،به دور از التماس
که ای انسان...تو فراتری از انچه در خیال خویش میپنداری
تویی پرتوی آفتابی گندمگون به وقت سپیده دم
طلای ناب سرخ ،حرارت دیده...یاغی و سرمست...
چو ماهیِ نقره ای در نگاه ماه،با سکون، رخشان،آذرخش وار....
ای اله من...
تویی نهایت ارامش اشک های ادمیان در هیاهوی ابهامات افکار
بپذیر از من...و مرا رهایی بده...
از بند ها...از بند ها
از فراموشی ها
از رنج های افکار
از پوچی ...از تهی شدن
و اگر خیر من در ان است
درک مرا گسترش ده تا بخواهم...
انچه تو میخواهی...
ای بی نهایت زیباروی سِما

اخه چرا نشستی اینجا کنج قلبم و نرفتی؟
شاید این رسم عاشقی و دیوانگی بود...نهایت ارامش را در تو یافتم
:))) بمون...تا ابد...
