
او گل بود،
گل من،
دل می گفت،
سِما گوش می سپرد،:
یخ شیرین نخواهد بود،
بشنو،
غرق نشو،
فرار کن،
پس چرا چنین شیرینی زیبای من؟
با لبانت دعا میخوانی،؟
یا سحر و جادو خوب میدانی،؟
دل سنگم برقصآ
چ کنم ،
باز من اینجا و تو آنجا
من بی سر به کجا
چ کنم،
ماه سرخ نابی تو مرا
یاس فریبا به خون بکش دیدگان مرا
به گمانت دل بود؟
دل بود،
دلم میبندد
غرق در عطشم به من بگو ای زیبا...
از بازی لذت میبری؟
من بیشتر ،
فراتر به یخ بکش ، گرماست،گرم است.
مجنون کن ، به جنون بکش تو مرا

خیره به روحت
پروردگار اینجا بود
آیینه اشتباه بود
سست ، ظریف ، بشکن ، ببار برف در رویا برای او تو مرا
ببار با گریه در خیابان پاییز لبش به نوا
بنواز سازی که به بند کشیدی تو جان مرا
بخوان عزیزکم ،بخوان برای سِما
رقص واژه خوب میدانی
برقصآ دل سردم
خواهی مرد
با تلالو پرتو مشرق بی کران
زنده باد تو
در جان سِما
زنده باد اولین طلوع خورشید
سوزش سرخی تو در پوست سِما
تویی آفتاب سِما
آری به کشتن دادی ای گل، تو مرا
زنده باد پشیمانی اینده ام
تو بمان
زنده باد مرگ من
زنده باد مرگ ما
تویی...جانانم...زیبای من...
شکوفه یخی سِما....

پ.ن...حقیقتا بعد نوشتن این متن روزی هزار بار عاشق نوشتن میشم:»
مراقبت کنید...هاها sema^^...
