در مقابل معنای این شعر خجلت است نوشتن سِما ...
در حضور نوای استاد هُمای مایه ی شرم است خواندن سِما..
چه رسوایم ، مقابل بودی و ، این کو و آن کو من پیت گردم...
که گم گشتم ، منم سرگشته و هر دم پی رویای بی معنا
همی بشکن شکن در کوچه ها گردی
پی اش خوش باده مینوشی...
ز یادم میرود هر شب که اری ،
بی رمق من در کویر وهم پندار نبودت بی ثمر گشتم
گمی پیدای من، شاید ز شوق روی یوسف منم یعقوب نابینای تو می گردم
چه بد گشتی
غلامم
چه بد گشتم
غلامم
بره بالین و این روی سیاهم ، بکاری بوسه ای، حق تو خدایی
کرم را لاجرم یاری
خداوندا توعم یاری
درودم بر غمت
قند و نباتی
درودم بر غمت
بکن یاری بکن یاری
تو یار چشم باران خورده ،گلی بر انتظار یار ،رویانده
تو جانسوزی منم رسوا
بیاور باده عقلم...بیاور شادیو دردم...بیاور چون منم نامرد و عاشق کشته کوی تو می گردم
سِما خرد گم کرده ای شاید نمیدانی...
که دیگر هیچ از قولت نمیدانی...
