در آغاز، خاک ،ارمیده....در خون در خواب...ادم تنها
مشتی خاک ،در میانِ آن، بذرِ گل ،درخشان.
عطر گل،بوی خورشید.
دانه خوابید…او بیدار شد.
گلی حریر،لطیف تر از خورشید
نه شکننده، از هر نگاه، مهربان ، ارام،جسور،خندان.
هر کجا پایش نشست، زندگانی زنده شد.زاده شد.
باد مستانه دورش حلقه زد ، گلبرگ‌هایش خنده شد
خدا ارام گفت : « گویی از خاک بهشتی زاده شد.»
از آن روز، هر گلی اینجا شکفت
داستانِ حوا ، گفته شد...
پ.ن:وقتی یه عکس خوشگل پیدا میکنی و به زورم شده باید دو خط بنویسی:))))).....
توجه: داستان بالا ممکنه خیلی مطابقت با زندگی واقعی و نظرات تعدادی از دوستان نداشته باشه.....چه ادم ها و حوا هایی که در سر و کله هم نمیزنند.....لذا.....سخت نگیرید.........به هر حال رویا شیرینه......حتی به غلط...
