بشکن این حیله که در صد ره و چاه است تو را...
که شکستن من و ما...
سِر راه است تو را...
آه رومی عزیزم...
اگر قرار به شکستن است چنان بشکن...
انچنان بشکن...
که هرگز خود گذشته را باز نیابی...
نمیدانم از خستگیست....از چه زهریست که صفحه ویرگول برایم غمبار شده...و خانه غم بار شود... وای به حال دل...
ولی میدانم...درست میشود...باز هم مینویسم.....دلم نیامد تا روز کنکور به عبارتی سی مرداد...بدون خداحافظی با بچه های کنکوری و بقیه دوستان غیب شوم...امروز صبح خوابی دیدم که همه غم هایم را شست و چنین حس کردم که هنوز میشود نوشت....
جزئیات خواب بماند برای خودم...رمال و معبر هم نیستم محض اطلاع🥲😂
هر چقدر در این دو هفته فشار عصبی زیاد باشد و حس کنی در ذهنت همه چیز دارد از دست می رود یا می میرد،
اینها تنها توهم ذهن مضطرب توست ...ان فرد در باغچه نشسته بود و زنده بود،همان امید...همان موفقیت...هر چقدر خسته،اما نمرده...
به خودت اعتماد کن حتی اگر احساس می کنی همه چیز به هم ریخته،زیر لایه های ذهنت اوضاع تحت کنترل است
موهاتو باز کن و اروم بخواب...خب؟

