از زندگی بنویسم یا مرگ ...
سرخ پوستی را چال میکنند...
کودکی کور و کر...
انسانی گلدان شکسته...
خون را لذیذ چاشنی ساخته...
ظلم را اثبات کن...
برگ زرد پاییزی مدت هاست مرده...
ببین ذهن خالیم چطور خشم را بلعید
در اشوب زرد خیال تنهایی
نوشته های خودم را نمیفهمم
تمام تلاشم فریاد بود ولی چرا
چقدر در تنهایی غلط خوردی؟
روزی انار میخوردی
امروز با انار میمردی
باهام حرف بزن
الهه بی نقص سِما
بهم بگو چیکار کنم
مثل قبلنا
چیکار کنم تو خیلی قشنگی...
از پاییز نمیترسم...
بهار شدی انار سرخ من...
ارامش برف خندان نگاه دوست...
و باز انکار کردم که نیستی...
حق داری تنهایم کنی...
خودم خواستم تنها باشم...
کاش عشقت را می بلعیدم...
کاش سرنگی برای تزریقت داشتم...
یا دود بی دردی که میان موهایت بدمم...
کاش میشد به اغوش بکشم...
تو را...
انها را...
خودم را...
برای همین جار زدم...
راه دیگری برایم بود؟...
او همه چیز بود...
تقصیر من نیست...
عشق تو آب گوارایم بود...
انار نابم بود...


پ.ن...چ خبرا؟