دوره های از تاریخ بشر هست که با دگردیسیهای بزرگی همراه شده است . این دگردیسیها محصولِ تداوم بی منطق سنتهای بوده که در برخورد با تردید های بزرگ سبب آشفتگی و با تمهیداتی ظهور عصر جدیدی را رقم زده است . مقاطعی چون رنسانس که تغییر و تبدیل اندیشه فضیلت را در پی داشت و یا سده هفده میلادی که به اعتقاد برخی پایان عصر فضیلت و دوره طلوع آزادی انسان و کلید خوردن پروژه برابری بود.
در چنین مقاطعی مفاهیمِ مهمی در ادبیات فلسفی یا سیاسی حذف و یا خلق شدند. مفاهیمی چون حاکمیت الهی ، حقوق الهی شاهان ، قوانین طبیعی ، فضیلت ، دموکراسی و دهها مورد دیگر. از سده هفده با محوریت یافتن واژه های انسان ( فرد ) و آزادی قلمِ انکار بر بسیاری از ارزشهای پیشین کشیده شد و به زعم برخی عصری نو با ارزشهای جدید پا به عرصه نهاد . اما به جرأت میتوان گفت آنچه در اهمیت ماجرا گفته میشود مغلطه ای بیش نبود که لباس حقیقت به آن پوشاندند . حقیقتی که تاب چند سئوال ساده را ندارد و بسادگی فرو میریزد! زیرا آنچه تغییر کرده بود فقط انگیزه های انسانها بودند نه چیزی فراتر از آنها . بعبارت دیگر انسانها همچنان اسیر سیکل وجودی خود بودند و جان و جوهر جهان همچنان پایدار .
اما در این میان گروههایی بودند که سرعت این گریزِ انسان از خود را بیشتر می کردند ، کسانیکه بدنبال مقاصد خاصِ خود رویکرد های ویژه ای را انتخاب کردند تا زمینه نفرت و بیزاری مردم از مفاهیم و نهاد های ویژه ای چون خدا و دین فراهم شود و عطش آزادی و برابری ( مطلوبهای منطقاً محال ) هر چه بیشتر گردد . در سایه کارکرد های این صنوف ، بسیاری آماده خبر " مرگِ خدا " شده بودند و با این اتفاق نفسی راحت کشیده و با پنداشت فعال مایشا بودن انسان تعریفی نو از انسان و منزلت او ارائه دادند.
نقش دو گروه در پروژه مرگِ خدا مهم و اساسی بود . گروهی که خداوند را منحصر به خود کرده بودند و مدتها هوی و هوسهای خود را بنام فرامین الهی فریاد می زدند و در چشم مردم نماینده فعل تبعیض خدا محسوب می شدند و گروه دیگری که از یک طرف وجود خدا را مخل و محدود کننده آزادی خود می دیدند و از طرف دیگر از عواقب اعمال خود بسیار بیمناک بودند . یعنی توان تحمل نظارت و عدالت خدای را نداشتند و از این روی ترجیح می دادند خدای در کار نباشد . بعبارتی دیگر عملکرد انحرافی و انحصارگرایی نهاد های دینی و سلطه گری اصحاب قدرت و کردار های آمیخته با فساد هر دو گروه ، تردید های بزرگی را برانگیخت تا بسیاری از انسانها بدون هیچ اندیشه ای مرگ خدا را باور کنند تا به تصور خود از رنجهای بزرگ و تاریخی انسان کاسته شود . اینگونه پاک کردن صورت مسئله راه حلی برای حل مسئله شد.اما اکنون که قرنها از آن عصیان تاریخی می گذرد هنوز آن چالش بزرگ باقی است و بقول داستایوفسکی انسان برای آزادی عمل خود بنحوی که خود می خواهد همچنان نیازمند غیبت خداست ! و آن بر ساخته ( انسان خودفرما ) نتوانسته دنیا را به جایی بهتر از گذشته تبدیل کند و سعادت آدمی همچنان تمنایی در دور دستهاست . بشر هنوز هم در کنهِ وجود خویش از اینکه خداوند شاهد اعمال اوست رنجهایی در دل دارد که آلام و آشفتگیش را بیشتر از پیش می کند ، هر چند انسانها می کوشند به زورِ روز آمدی و ابزارهای جدید مسائل اصیل خود را پنهان داشته یا دگرگونه جلوه دهند ، اما اگر اجازه داده شود تا واقعیتها خود سخن بگویند ، این حقیقت آشکار خواهد شد که چیزی جز تغییرات سطحی در عیش و معاش آدمی در کار نیست ! .https://t.me/oborassyasat
