ویرگول
ورودثبت نام
دست به قلم
دست به قلم
دست به قلم
دست به قلم
خواندن ۳ دقیقه·۶ سال پیش

یادش بخیر باغ سپیدار


یادش بخیر اون موقع ها که شوهر خاله ام بیژن خان زنده بود .

یک زمین کشاورزی در خارج از شهر داشت ، البته چنان خارج از شهر هم نبود . بهتر است بگویم نزدیک شهر و یا حتی چسبیده به شهر .

بیژن خان مردی کشتی گیر ، خوش برخورد ، کچل و مهربون بود .

یک ماشین جیپ داشت که همیشه خدا با اون میومد دنبالمون . همه خانواده پنج نفره ما رو سوار ماشینش می کرد . قبل از اینکه همه با هم به مزرعه بریم ، با ماشینش ما رو به تپه های آزمایش رانندگی پایه یک کامیون می برد . اونجا مسیرهایی شبیه تپه بود که واسه ی ما بچه ها مثل ترن برقی عمل می کرد . وقتی با جیپ از تپه ها بالا و پایین می رفتیم دلمون هورری می ریخت پایین . کلی داد و بیداد می کردیم .

یادش بخیر خیلی خوب بود .

بعد می رفتیم مزرعه .

مزرعه خیلی بزرگ بود . تا چشم کار می کرد زمین زراعی بود .

بیژن خان کل مسیری ورودی به مزرعه رو درخت سپیدار کاشته بود . چه لذتی داشت قدم زدن بین اون سپیدار ها .

بعد وارد مزرعه می شدیم . یک خونه نقلی مربعی اون وسط ساخته بود که توش یخچال ، بخاری هیزمی ، بخاری برقی داشت . درست عین عمارت های روستایی قدیمی بود. واقعا اونجا حال خوشی داشت .

الان هم همون شکلیه .

بعد ها کنار اون یک عمارت دیگه هم ساخت که نصفه و نیمه موند و بعد از رفتنش دیگه بچه هاش هم نتونستن اون رو احیا کنن.

کنار اون یک موتور آب داشت که در خروجی آب یک استخر کوچولو هم ساخته بود که آب توش جمع شه . آب خروجی استخر توی نهری می رفت که آب رو به زمین های کشاورزی می برد .

کلی درخت میوه دور و بر اون عمارت کاشته بود . هلو ، آلبالو ، گیلاس ، انجیر ، گردو ، و ...

هر فصلی درخت های میوه قشنگی خودشون رو داشتن .

غذا معمولا توی فصل گرم روی آتیش پخته می شد . غذایی که روی آتیش و با هیزم پخته میشه واقعا طعم منحصر بفردی داره .

اگر درخت ها و شاخه هاشون نبودن اونوقت اون لذت غذای آتیشی رو نمی تونستیم تجربه کنیم .

بسیاری از چیزهای زندگی فعلی ما هم با چوب ساخته می شن . مثل مداد ، مبل و ...

چوب کاربرد زیادی در تولید وسایل برای ما داره .

هر چه درخت بیشتری کاشته بشه سود آوری طبیعی بیشتری هم برای ما داره .

گاهی اوقات به خودم می گم دیوونه چون دیوونه ی طبیعت بودم . می رفتم زیر سایه سپیدار ها و صدای باد رو گوش می دادم که به برگ ها می خورد و تکونشون می داد . به آسمون نگاه می کردم . نور خورشید یواشکی از لای برگ های لرزون به چشم هام می خورد . جالب بود . یک حالت رویایی رو تجربه می کردم . شاید شما هم همین حس رو داشته باشید .

الان دیگه با گسترش شهرسازی اون زمین های کشاورزی کوچک تر و کوچک تر شدن و جاشون رو به ساختمون ها دادن .

درخت ها هم هر سال کمتر و خشک تر از سال قبل می شن .

شاید هم خدا با زمین ها قهر کرده .

دعا می کنم که خدا هم با زمین ها و درخت ها آشتی کنه .

خدایا ما نخواستیم زمین ها خشک بشه . خدایا نجاتمون بده ......

پیک زمین
۳
۰
دست به قلم
دست به قلم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید