امروز توی خونه حوصله ام سر رفت از بس نوشتم و نوشتم و نوشتم .... و پاره کردم و پاره کردم و پاره کردم .
جای یک مانکن نیم تنه که شلوار لی به تن دارد در این سرمای زمستان در کنار مغازه ی لباس فروشی در کنار خیابان ایستاده بودم . ساعت کاری من مانکن از ساعت 9 صبح الی 9 شب است . فقط در ساعات کاری می توانم کنار مغازه بایستم و بیرون را تماشا کنم . گاهی احساس می کنم نقش بادیگارد و یا نگهبان را برای صاحب فروشگاه دارم . گاهی هم فقط دارم به مردم با صدای بی صدایی خوش آمد می گویم . بیشتر وجودم به روح شبیه است تا مانکن . البته مانکن ها همین هستند ، بی احساس ، بی روح ، بی جان و گاهی هم ترسناک .
بسیاری از رهگذرانی که حواسشان به جای دیگری است و یا در افکارشان غرق شده اند وقتی متوجه من می شوند ، به ناگاه جا می خورند و می ترسند . انگار برق آنها را گرفته باشد .
عمر ما مانکن های بیرون مغازه به عوامل زیادی چون میزان تابش نور ، اندازه لباس ، مد روز بودن لباس و گروه سنی لباس بستگی دارد . اگر هر یک از عوامل گفته شده موجود نباشد ، مانکن از کار بیکار شده و به گوشه ای انداخته و یا در گوشه ای از انبار گذاشته می شود . همان انبارهای تاریک که گاهی شب ها پر از سوسک و جانوران موزی می شود .
شلوار لی های جدید اکثرا خیلی تنگ و چسب تنمان است . رهگذران هم همین شلوار ها را دوست دارند .