
خبر رسید که قراره دو هفته ای همه ی مشاغل در تهران تعطیل بشه .
انتخاب شهر ها به وضعیت قرمز ، نارنجی ، زرد و سفید بیشتر برای من که دهه ی شصتی ام تداعی کننده آژیر هشدار وضعیت قرمز دوران جنگ بود .
در زمان جنگ همه با شنیدن آژیر قرمز به پناهگاه ها پناه می بردند . در وضعیت فعلی که با کرونا درگیر هستیم پناهگاه خانه ماست . و دیگر نیازی به زیرزمین رفتن نیست . ترس در هر دو یکی است .
حالا باید به پناهگاه می رفتیم و آنجا منتظر می ماندیم تا وضعیت آژیر تغییر کند و به رنگ نارنجی در بیاید .
پناهگاه خسته کننده است . دو هفته هم زمان کمی نیست . باید جوری خودم را مشغول می کردم .
اول با اپلیکیشن "طاقچه" که روی موبایلم نصب بود اقدام به دانلود و خواندن چند کتاب جدید و خواندن ادامه ی کتاب هایی که تا نصفشان را خوانده بودم کردم .
بعد هم از کتاب " آشپزی و شیرینی پزی پیمان " چند مدل غذای انتخابی درست کردم . سیستم انتخابم هم فالی بود . کتاب رو با حالت فال باز می کردم و هر غذایی که میومد می پختم .
شب ها هم با اپلیکیشن "ویرگول" شروع به نوشتن داستان های کوتاهم در ویرگول کردم و مطالب جدید دوستان را هم می خواندم .
یک اپلیکیشن دیکشنری " روسی " به " فارسی " هم روی موبایلم نصب کردم تا بتونم کتاب هایی رو که توی خونه به زبان روسی دارم ، راحت تر مطالعه کنم .
خیلی با احتیاط اپلیکیشن ها رو نصب می کردم . چون گوشیم حافظه اش کم بود .
یکی دو روزی هم گوشی بازی در اورد و هی اعلام می کرد که فضا نداره . توی اپلیکیشن " گوگل کروم " مشکل رو جست و جو کردم . راه حلش پاک کردن کش گوشی بود .
کش گوشی رو پاک کردم و گوشیم یک نفس راحتی کشید . سرعتش مثل جت شده بود . خیلی خوشحال شدم .
گوشی چیزه خوبیه . درسته که خیلی از اپلیکیشن ها در دسترس نیستن . اما همون هایی که در دسترس هستن هم به آدم در زندگی کمک می کنن .
خیلی از اپ ها به آدم آموزش چیزهای مختلف رو می دن . زبان ، نقاشی ، طراحی ، آشپزی ، ورزش ، و ....
اپلیکیشن ها در ایران و در خارج از ایران هم طراحی می شه . بسیاری از اپلیکیشن ها باگ (خطا ) ی زیادی دارن . کیفیت اپلیکیشن به محتوا و نبودن باگ کمتر در طراحی و کد نویسی بستگی داره .
چند روزی رو هم با اپلیکیشن " بیدود " به سراغ دوچرخه ها رفتم و دوچرخه سواری کردم .
راستی اپلیکیشن " دوچرخه " شهرداری رو هم روی موبایلم نصب کردم . اما نصب نشد . یعنی نصب شد اما یک صفحه سفید چند ثانیه نشون داده می شد و بسته می شد . با پشتیبانی هم تماس گرفتم . به من گفتن که مشکل از ورژن اندرویدم هست .
اپلیکیشن " ماسک " رو هم نصب نکردم . چون گوشیم جا نداره . بنظر من باید این اپلیکیشن ها بصورت ussd هم برای گوشی های غیر لمسی امکاناتی داشته باشن تا همه بتونن از اون ها استفاده کنن . حس می کنم داشتن گوشی لمسی و داشتن گوشی معمولی مثل اختلاف بین غنی و فقیر شده .
اطلاع داشتن از اخبار بیرون هم برای من مهم بود . با کمک اپلیکیشن " گوگل کروم " و " سایت همشهری " روزنامه همشهری رو بصورت آنلاین هر روز مطالعه می کردم .
توی خونه ی ما از تلویزیون هم خبری نیست . چند تیکه از برنامه " بدون توقف " را در تلویزیون محل کار دیدم و خوشم اومد . از اون موقع تکه های کوتاه این برنامه رو توی اپلیکیشن " اینستاگرام " می بینم .
این بود روایت من از دوران جنگ ویروسی .