قبل از نوشتن خواستم بدونید که من بیشتر علاقه دارم که طنز بنویسم . طنزی که شاید آدما رو شاد کنه هرچند که طنز خنده در قالب غمه .
داستان از یک شبی شروع شد که مصمم شدم با بیدود از محل کار ( بهارستان) تا خونه ( نواب) برم .
اونم با بیدود . البته اینو بگم برای پیداکردن مناسب ترین مسیر از نقشه تهران به نشانی :map.tehran.ir استفاده کردم و مسیرم رو مشخص کردم. ( اوم موقع هنوز اپلیکیشن دوچرخه راه اندازی نشده بود)
همونطور که میدونید رفتم سراغ بیدود و قفلش رو باز کردم و برای حفظ امنیت خودم از کوچه های خیابون ملت رفتم تا به میدان امام خمینی (ره) رسیدم و از خیابان امام به سمت نواب حرکت کردم .
تا وسطای راه خیلی خوب پیش رفتم و از کنار خیابون با احتیاط و آرامش می رفتم و در کنارم یک دوچرخه چینی دیدم که یک پیرمرد با شال گردن روش نشسته بود و رکاب می زد .
اگه یادتون باشه پارسال هوای تهران در پاییز فوق العاده آلوده بود . من که دیگه نتونستم نفس بکشم اما اون پیرمرده چنان با آرامش می رفت که متعجبم کرد . ( پیرمرده به احتمال زیاد به دود عادت کرده بود ، اینجاست که میگن دود از کنده بلند میشه " البته یک ضرب المثل دیگه هم هست که میگه کار نیکو کردن از پرکردن است " و این واقعا واسه من جالب و عالی بود )
این بود که منم تصمیم گرفتم روزی شش ساعت پیاده روی در مناطق پردود و روزی ده ساعت دوچرخه سواری در مناطق پردود و روزهای پردود داشته باشم .
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
خارج از طنز فکر می کنم اگر همونقدر که ماشین ها دود می کنند به اندازه اون ها هم کاتالیزور های بزرگ در شهر بسازیم آسمانی آبی خواهیم داشت .