ویرگول
ورودثبت نام
دست به قلم
دست به قلم
دست به قلم
دست به قلم
خواندن ۵ دقیقه·۶ سال پیش

داستان کوتاه تالار آخر

منبع عکس : گوگل
منبع عکس : گوگل


سعید از در بیمارستان خارج شد . لنگ لنگان راه می رفت . پای راستش را از زانو قطع کرده بودن . آرام آرام راه می رفت با هر قدمی که بر می داشت ، به سختی دم و بازدم می کرد . همه ی وزنش را روی عصای بیچاره انداخته بود . تا سی چهل قدم برداشت . کم کم درد را احساس کرد . درد دائما بیشتر می شد . یادش آمد که پرستار به او گفته بود هر موقع دردت بیشتر شد از این مسکن ها استفاده کن.کنار خیابان روی پله ای نشست و دو تا از آمپول های مسکن رو از کیفش در آورد و به خودش تزریق کرد .

کمی صبر کرد تا دارو ها اثر کنند . دردش کمتر شده بود . از جایش بلند شد ، عصا را زیر بغلش گذاشت و به راهش ادامه داد . کمی جلوتر آقا فرشید و خانومش را دید. آقا فرشید دست راستش از آرنج قطع شده بود و بجای آن پروتزش را گذاشته بود . آخر دست مصنوعی که برای انسان دست نمی شود .

خانومش دست چپش را از دست داده بود . یعنی چه بلایی سر مردم شهر آمده بود ؟ هر کدام یک عضو قطع شده داشتند .

فقط با آنها سلام و علیکی کرد و رفت . در خیابان اثری از درختان سرسبز نبود . دلش می خواست گریه کند . کنار آپارتمان اکبر آقا ایستاد . به اعلامیه اکبر آقا نگاه کرد . سه روزی شده بود که از دنیا رفته بود .

کنار دیوار نشست . زد زیر گریه . دلش برای اکبر آقا تنگ شد . اکبر آقا مرد خوبی بود . یکی از دوستان قدیمی خودش و پدرش بود . بیشتر از پدرش او را دوست می داشت . کمی که آرام شد ، صدای غار و قور شکم آرامشش را بهم زد . دلش غذا می خواست . یک غذای مفصل و جانانه . اما در این دوران غذا به سختی پیدا می شد . یاد دوران کودکی اش افتاد . دوره ای که خونه ی اکبر آقا می رفتند و دور همی غذاهای خوشمزه می خوردند . آن قیمه های خوشمزه ، قرمه سبزی ، قلم گاو و ....

دلش بیشتر سر و صدا کرد .

چه روزهای قشنگی . چقدر گوسفند ها را سر می بریدند و می خوردند . چقدر مرغ یخ زده با وجود گرانی شدید ، راحت و در دسترس بود ، حداقل خوبیش این بود که بود . گران بود اما بود . اما بعد از آن بیماری لعنتی که گریبان همه ی حیوانات را گرفت . همان بیماری مرموز که همه را کشت . دیگر انگار قحطی برای مردم عادی شده بود . انقراض حیوانات دیگر معنی نداشت .

دستانش را رو به آسمان گرفت . گفت : خدایا کاش می توانستیم با حیوانات سخن بگوییم و به آن ها بگوییم که از هم دورتر بمانند . به نظافتشان رسیدگی کنند . توی صورت هم عطسه نکنند .

اما دریغا و دریغا و دریغا که حیوان حرف انسان را نمی فهمد .

تا اینکه همه حیوانات را از دست دادند . بعد از حیوانات ، نوبت به خوردن حشرات بود . حشرات هم بعد از مدتی از دست ما فراری شدند و به اعماق زمین فرار کردند . تازه حشرات هم برای همه کافی نبودند .

سعید با خودش گفت : " ولش کن بابا ، بیخود ذهنم رو چرا با این چیز ها پر کنم . بهتره برم یک چیزی بگیرم تا خودم رو سیر کنم ".

بلند شد و باز راه افتاد . صمد آقا رو دید . صمد آقا پای راستش رو از زانو به پایین و دست راستش رو هم از آرنج از دست داده بود . فقط با یک دست و یک پا و یک عصا روی زمین لی لی کنان راه می رفت .

با همه ی نگرانی که داشت ، با دیدن لی لی کردن صمد آقا خندش گرفت . گفت : " صمد آقا چطوری ؟ این چه وضعشه ؟" .

صمد آقا با خنده گفت : " خودت چت شده ؟ منم مثل تو ام دیگه . مثل اینکه خبر نداری ؟ "

گفت : " از چی خبر ندارم ؟ "

صمد آقا گفت : " برو جلوتر می فهمی ؟ آخر همین خیابونه . "

با سرعت بیشتری راه رفت تا به آخر خیابون برسه . گشنگی هم امونش رو بریده بود . آخر خیابون تابلویه چشمک زن یک مغازه به چشم می خورد که نوشته بود " گوشت تازه ".

قدم هاش رو باز هم سریعتر برداشت تا به مغازه برسه و گوشت بخره و یک استیک خوشمزه درست کنه .

چند قدم رفت و نفس نفس زنان به مغازه رسید . پشت شیشه مغازه ایستاد و به گوشت هایی که توی ظرف در طبقه های مختلف ویترین گوشت فروشی چیده شده بود نگاه کرد .

از بالا به ظرف ها نگاه می کرد و قیمت ها و اسم ها رو می خوند . به جز قیمت گوشت ها که خیلی گرون بود به ترتیب اسم و فامیل آقا فرشید و خانومش ، صمد آقا و حتی اکبر آقا روی ظرف ها نوشته شده بود .

از روی کنجکاوی از صاحب مغازه پرسید : " ببخشید آقا . چرا اسم همسایه ها روی این بسته گوشت ها نوشته شده ؟ و چرا انقدر گرون هستند ؟ گوشت ارزون تر نداری ؟ "

صاحب مغازه گفت " چرا اون ظرف پایین پایینی تازه ی تازه است . اون از همه ارزون تره . "

نگاهش رو به ظرف پایینی دوخت ، روی ظرف اسم و فامیل خودش رو نوشته بودن . نوشته شده بود اهدایی از " سعید فیروزه " .

انگار دنیا دور سرش چرخید . همه ی نگاهش به پای قطع شده و گوشتی بود که در داخل ظرف گذاشته شده .

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

نویسنده : " آری این داستان ماست . داستان خودخواهی های ما . شاید روزی قدر همین غذاهای خوشمزه ای که می خوریم را هم ندانیم. شاید روزی خودمان از روی ناچاری از یکدیگر تغذیه کنیم . من غذای تو باشم و تو غذای من . قدر داشته هایمان را بدانیم .....

بهتر است یاد بگیریم تا مهربان باشیم . "

پایان داستان .



۰
۳
دست به قلم
دست به قلم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید