
چشمانش را با اینکه صدایی نمی شنید و چیزی بجز درد که در ناحیه سر احساس می کرد ، به سختی باز کرد .
تا چند ثانیه چیزی نمی دید . درد عجیبی را در چشمانش با ورود نور شدید کاملا سفید که از محیط بیرون وارد چشمانش می شد حس می کرد .
انگار همه جا را تصویری بی مفهوم و کاملا سفید مثل یک ورق کاغذ خالی و بدون نوشته و خط فرا گرفته بود . کم کم خطوط و اشکالی معنا دار به آن تصویر سفید و بی معنی جان تازه ای بخشیدند .
سکوتی عجیب حکم فرما بود . در میان این سکوت مبهم کم کم صدای بوق کوچکی که هر چند ثانیه یکبار تکرار می شد را داشت می شنید .
زبانش انگار از کار افتاده و بی حس شده بود . مزه ای را حس نمی کرد . تلاش کرد تا زبانش را در درون دهان جابجا کند اما فایده ای نداشت .
دوباره به اطرافش نگاه کرد . در پایین جایی که دراز کشیده بود خطوط تیره ی بین پارکت های سفید کف اتاق را دید . کمی زاویه دیدش را با توجه به سختی حرکت دادن پلک هایش بالاتر برد . سمت راستش پنجره ای شیشه ای را دید که کرکره ای خاکستری رنگ آن را پوشانده بود . درب کوچک سفید رنگی در انتهای اتاقش وجود داشت که آن هم بسته بود .
روی بدنش پتویی سفید رنگ که تا نیمه ی سینه اش بالا آمده بود ، انداخته بودند .نقطه های سرد و عجیبی را با اینکه نمی توانست دستش را تکان دهد و از شر آن مزاحم ها خلاص شود ، روی سینه اش احساس می کرد .
فقط تعداد محدودی از انگشتانش که سر هر کدام از آنها چیزی گیره مانند وصل شده بود توان حرکت کردن داشتند .
با کم کم آشکار شدن علایم و احساسات ، درد هایی که تا آن لحظه حسشان نمی کرد ، به ترتیب خود را هر چه بیشتر و بیشتر نشان می دادند. در قسمت سرش که احساس می کرد سنگین وزن تر از سایر اعضای بدنش شده ، درد زیادی را احساس کرد . درد لعنتی با گذشتن هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد . باید فکری می کرد تا در آن اتاق خلوت کسی به یاری او بیاید . اندکی حواسش را جمع تر کرد و با دقت بیشتری نگاه کرد . زیر انگشت اشاره دست راستش انسانی خیرخواه شستی کوچکی را از قبل آماده کرده بود .
به جز آن شستی هیچ راه ارتباط دیگری برای ارتباط با دنیای بیرون وجود نداشت . تلاش کرد تا با انگشت اشاره اش زنگ را فشار دهد . یک بار تلاش کرد و تلاشش ناموفق ماند . دوباره امتحان کرد . انگشتش روی شستی می رفت اما توان فشردن آن را نداشت . برای بار سوم تلاش کرد تا بالاخره توانست زنگ را بفشارد .
از این که زنگ را فشرده بود بسیار خوشحال بود و به خود می بالید . تا بحال انقدر در زندگی از کارهای خود راضی نبود .
چند دقیقه منتظر آمدن کسی که او نجات دهد ماند . اما کسی نیامد . دوباره تلاش کرد و شستی را فشرد .
دل در دلش نبود ، استرس عجیبی داشت . بعد از گذشت چند دقیقه ، با باز شدن درب اتاق، چیزی مه مانند با غلظتی بسیار زیاد که جلوی دیدن آن طرف مه را سخت می کرد به داخل اتاق اسپری شد و کم کم از پشت آن مه غلیظ که به تدریج داشت نا پدید می شد تصویر انسانی با ظاهری عجیب و غریب و لباسی نایلونی که تمام بدنش را پوشانده بود و عینک بزرگ براق شیشه ای و ماسکی شبیه فیلم های ترسناک فضایی وارد شد .